6. Bölüm – Kitabı Değiştirmek Artık dayanamadım. Kitabı alıp çöpe attım.Ama sabah uyandığımda, kitap yatağımın yanında duruyordu. O an bir düşünce geldi: kitabı değiştirebilirim.Kalemi aldım, “Zeynep ölmesin” diye yazdım.Aniden elimden kan fışkırdı, sayfalar kana bulandı.Ağrıyı hissettim, sanki iç organlarım sıkışıyordu. Kitapla oynamak… ölümle oynamaktı.
Günler geçti. Okula gitmedim. Aynaya baktığımda siyah damarlar, soluk yüz ve torbalar gördüm. Gözlerimin altı morardı. Her gece kitap fısıldıyordu:> “Okumazsan ölürsün. Okursan onlar ölür.” Artık seslerle konuşuyordum. Gerçek ile hayal birbirine karışmıştı. Bir gece Ateş rüyama girdi. Gözleri simsiyah, sesi yankılı: > “Beni geri çağırdın Alev… ama yanlış sayfayı açtın.” Uyandığımda odanın köşesinde bir gölge duruyordu. Ateş’e benzeyen, ama nefes almayan bir siluet. Kitap sayfaları kendi kendine çevriliyordu: > “Üçüncü sayfa açıldı.” Okula döndüğümde herkes Zeynep’in kayboluşundan bahsediyordu. Birisi tuvalette aynaya “Elçi sensin Alev” yazıldığını söyledi. Ben yazmamıştım. Öğretmen bile beni çağırdı: — “Alev, bir süredir farklısın. İyi misin?” — “Evet hocam, sadece uykusuzum.” Ama geceleri koridorlardan adımlar geliyordu. Kapılar kendi kendine açılıp kapanıyordu. Kitap kütüphanede, masamın ortasında bekliyordu. Kitap artık tamamen bana aitti. Sayfaları nefesimle açılıyor, acımla kapanıyordu. Son sayfaya baktım: > “Kitabı değiştiren, kendini siler.” Elimi uzattım. Başım dönmeye başladı, gözlerim karardı. Kulaklarımda yankılanan o boğuk ses: > “Hastalık başladı, Alev. Bu sadece ilk on sayfaydı.”
