Bölüm 5: Son Kapı (Final)
Efe donup kalmıştı. Önünde duran onlarca siyah siluet tek bir adım bile atmadan onu izliyordu. Koridorun derinliklerinden gelen soğuk rüzgâr, fısıltıları daha da belirgin hâle getiriyordu.
"Hoş geldin..."
"Artık burası senin evin..."
Efe korkusuna rağmen koşmaya başladı. Koridorun sonu görünmüyordu. Her döndüğü köşede yine aynı yere çıkıyordu. Sanki ev canlıydı ve onun kaçmasına izin vermiyordu.
Tam umudunu kaybettiği sırada eski bir ahşap kapı gördü. Kapının üzerinde dedesinin yıllar önce taktığı paslı anahtar duruyordu.
Anahtarı çevirdi.
Kapı yavaşça açıldı.
İçeride dedesini gördü.
Dedesi ona hüzünlü gözlerle baktı ve sessizce şöyle dedi:
"Korkma... Gölge korkuyla güçlenir. Arkana bakmadan yürü."
Efe derin bir nefes aldı ve yürümeye başladı. Arkasından ayak sesleri, çığlıklar ve fısıltılar yükseliyordu.
"Dur!"
"Bize dön!"
"Sonsuza kadar burada kalacaksın!"
Ama Efe arkasına bakmadı.
Sonunda kapının eşiğini geçti.
Bir anda göz kamaştırıcı bir ışık her yeri kapladı.
Gözlerini açtığında kendini dedesinin eski evinin bahçesinde buldu. Güneş doğmuştu. Malikâne ise yıllardır terk edilmiş sıradan bir bina gibi görünüyordu.
Efe rahat bir nefes aldı ve uzaklaşmaya başladı.
Tam bahçe kapısından çıkarken cebindeki telefonu çaldı.
Ekranda bilinmeyen bir numara yazıyordu.
Telefonu açtı.
Karşı taraftan yalnızca tek bir cümle duyuldu:
"Bu kez kurtuldun... Ama biz seni unutmayacağız."
Hat kesildi.
Efe yavaşça telefonun siyah ekranına baktı.
Ekranda kendi yansıması yoktu.
Onun yerine, arkasında sessizce duran siyah siluet gülümsüyordu.
SON
