Bölüm 1: Unutulmuş Malikâne
Yağmurlu bir sonbahar akşamıydı. On yedi yaşındaki Efe, yıllardır kimsenin yaşamadığı dedesinin eski malikânesine gitmek zorunda kaldı. Dedesi vefat etmeden önce ona küçük, paslı bir anahtar bırakmış ve yalnızca şu cümleyi söylemişti:
"O evin bodrumunu asla açma."
Efe bu sözleri yıllarca unutmaya çalışmıştı. Ancak dedesinin vasiyetini yerine getirmek için sonunda eve geldi.
Malikânenin demir kapısı ağır bir gıcırtıyla açıldı. Bahçedeki kurumuş ağaçlar rüzgârla sallanıyor, gölgeleri duvarlarda yaşayan varlıklar gibi hareket ediyordu. Evin camlarının çoğu kırıktı. İçerisi ise yıllardır açılmamış gibi toz içindeydi.
Kapıyı açar açmaz buz gibi bir hava yüzüne çarptı. Dışarı yaz mevsimi olmasına rağmen evin içi sanki kış gibiydi. Koridordaki eski saat durmuştu. Duvarlarda asılı fotoğrafların yüzleri çizilmişti. En garibi ise evin her köşesinde aynı sembolün bulunmasıydı: siyah bir dairenin içinde tek bir göz.
Efe yukarı kata çıkarken arkasından yavaş ayak sesleri duydu. Durduğunda ses kesiliyordu. Yürüdüğünde yeniden başlıyordu. Cesaretini toplayıp arkasına döndü ama koridor tamamen boştu.
Bir odanın kapısı kendiliğinden yavaşça açıldı. İçeride eski bir çocuk odası vardı. Yatağın üzerinde tozlu bir oyuncak ayı duruyordu. Tam o sırada oyuncak ayının başı hiçbir yere dokunulmadan yavaşça Efe'ye döndü.
Kalbi hızla çarpmaya başladı. Geri çekilmek istediği anda odanın kapısı büyük bir gürültüyle kapandı.
Karanlığın içinden ince bir çocuk sesi duyuldu:
"Geç kaldın... O seni bekliyor."
Efe kapıyı açmaya çalıştı ama kapı kilitlenmişti. Ardından odanın köşesindeki aynada kendi yansımasının arkasında uzun, siyah bir siluet belirdi. Siluet hiç hareket etmiyordu...
Ama gözleri yavaşça açılıyordu.