Yani insanlar normalde yaptıkları hatalardan ders falan alırlar ve onları tekrarlamazlar. Hadi diyelim ki tekrarladın. En fazla bir, bilemedin iki tekrar yaparsın. Ama artık kazık kadar olmuşken aynı hatayı ömürlük tekrar edemezsin be insan. Ama gelin görün ki ben istisnai bir insanım.
Olay ne mi? Hayatı okul okumak olan bir insan olduğuma göre, tabi ki ödev teslimleri. Yani tabi artık lisansın da yükseğini yaptığım için haliyle öyle son dakika halledilmelik ödevler olmuyor bizimkiler. Yaklaşık bir ya da iki aylık sürelerimiz oluyor. Öyleli yapması meşakkatli işler yani verdikleri. Literatür taraman lazım. Taradığın literatürü önce anlaman sonra yazman, yazarken kaynağı (doğru yazım formatında) belirtmen, ve bunları 8348348 sayfalık profesyonel bir doküman ayrıca sunum haline getirip bir de üstüne sunman gerekiyor. Ve bunu kaç dersin varsa, bir derste hocanın keyfi kaç kez sunu vermek istiyorsa o kadar tekrarda yapmak zorundasın.
Ödev içeriğini şimdi neden ayrıntılı anlattım dimi? Çünkü bunu daha önce yapmayan. Yani benim tüm ailem. Yapmanın ne derece zor ve yorucu olduğunu bilmiyor. Haliyle '24 yaşında hala ödev için stres mi yapılır canım? Aman sende!' deniyor. Daha doğrusu deniyorDU. Ne zamanki benim ömrü hayatımdaki en berbat anksiyete belirtilerimi fiziksel olarak gözlemlediler (Tam anlamıyla bütün vücudumun buz kesmesi. Gerçi bu en hafif belirtilerimdendir de bizimkiler bilmez.) o zamandan beri ne denli zor olduğunun bilincinde yaklaşmaya başladılar sağolsunlar. Gerçi şimdi annemin de hakkını yemeyeyim elaleme bile ayar çekiyor artık. 'Onun işleri öyle kolay değil yalnız.' falan diyordu bir ara teyzeme telefonda. Bir de her tuttuğuna şey diyor 'Dua edin kızıma çok zor yaptıkları. Makale yazması lazım.'. E hoşuma da gidiyor tabi.
Babam daha bir ılıman gibi dışardan ama anneme göre bir on kat daha mükemmeliyetçi kendisi o nedenle pasif agresif 'Şşşş halledersin.' hissi veriyor alttan alttan. O da sağolsun. Ben de babama çekmişim tabi. Korkunç bir mükemmeliyetçilik var. Üstüne artı olarak erteleme huyu da gelince, içine bir de kimyasal x ekleyelim oldu mu size powerpuff girls iksiri. Anksiyete, panik, depresyon MUHTEŞEM ÜÇLÜ (3-4-5 üçgeni demesem içimde kalırdı). Bu arada asla doktor moktor da görmedim. Tanılı hasta da değilim. Yanlış anlaşılmasın, bence net gidilmeli doktora ama bende vakit yok. Olan vaktimde de max uyuyabiliyorum.
Yani bunca yazdığım şeyden de anlayacağınız üzere kıdemli bir öğrenci olarak neyi nasıl yapmam gerektiğini çoktan biliyor olmam lazım. Evet, biliyorum da. Biliyorum bilmesinde de uygulamaya gelince patlıyorum. Yani nedense ennnn çıkılmaz noktaya gelinceye kadar her şeyi bekletiyorum. Ve yapmam gereken iş hariç her şeyi (gerçekten her şeyi) yaparken buluyorum kendimi. Mesela şuan. Geçen hafta onca vaktim varken makalemi düzenlemek yerine yatıp TikTok kaydırdım ve şuan, gecenin bir yarısı, yarın sabaha kadar halletmiş olmam gereken makalemi yazmak yerine oturdum hayatımı anlatıyorum. Kimse okumasın diye yazıyorum bir de. SAÇMALIKTA BİR MARKAYIM.
Galiba gerçekten çocukluğuma falan inip erteleme butonunu iptal falan etmem lazım. Leonardo Dicaprio, İnception filminden kopta gel sana zahmet beynimde döndürülmesi gereken çarklar var.
Şuan teslimine son iki hafta kalan sunumlu raporlu bilmemneli bir teslim, aynı zamanda bir hafta içinde deli gibi çalışmam gereken 2 vize (yüksek lisansta vize lisansa da benzemiyor bu arada.) sonra tekrar teslim edilecek 1 sunum, ardından almam gereken bir deney kursu (ki o kursun da sonunda sınav var onu da vermem lazım), ayy en başta yarına kadar vermem gereken bir makale var tabi unutmayalım, başka ne kaldı? heh teslim etmem gereken bir içerik akış şeması var (sonra bu da yazılacak makale olarak). Bir de bunlara ek BEN DAHA TEZ KONUSU BULACAĞIM DA YAZACAĞIM!
Bakın bunlar yapılır. Gerçekten yapılır. Ama ERTELEMEZSEM. İnşallah ertelemem. Lütfen ertelemeyeyim yaa LÜTFEN!