Bölüm 20 – Mezuniyet
Telefonumdaki mesaj bütün gece aklımdan çıkmadı.
"Yarın her şey değişecek."
Sabaha kadar doğru düzgün uyuyamadım.
---
Okula geldiğimde koridor alışılmadık derecede sessizdi.
Kimse bağırmıyor, kimse koşmuyordu.
Sınıfa girdiğimde herkes yerindeydi.
Sadece...
Teoman yoktu.
İçime kötü bir his çöktü.
Tam öğretmen derse başlayacakken kapı açıldı.
Teoman içeri girdi.
Yüzünde hiçbir ifade yoktu.
Ama sağ kaşının yanında ince bir çizik vardı.
Sanki gece yine bir şeyler olmuştu.
Öğretmen ona baktı.
"Geç yerine."
Sessizce sırasına geçti.
Bir an göz göze geldik.
Bakışlarında ilk kez yorgunluk vardı.
---
Son dersin sonunda müdür anons yaptı.
"Bütün on ikinci sınıflar konferans salonuna."
Herkes şaşkınlıkla birbirine baktı.
Konferans salonuna geçtiğimizde müdür kürsüye çıktı.
"Sevgili öğrenciler..."
"Dört yıl önce bu okula geldiniz."
"Şimdi ise mezun olmaya hazırlanıyorsunuz."
Salonda alkış sesleri yükseldi.
Bir anda fark ettim.
Gerçekten...
Lisenin son günleriydi.
---
Mezuniyet provası başladı.
Herkes cübbelerini giydi.
Salon kahkahalarla dolmuştu.
Ben aynaya bakarken Elif yanıma geldi.
"Çok yakışmış."
"Gerginim."
"Neden?"
"Bitiyor."
Elif gülümsedi.
"Belki de yeni bir başlangıçtır."
---
Sahneye çıkma sırası geldi.
İsimler tek tek okunuyordu.
"Deniz..."
Derin bir nefes alıp sahneye çıktım.
Diplomamı aldım.
Alkışlar yükseldi.
Yerime döndüğümde müdür tekrar konuştu.
"Teoman."
Salon bir anda sessizleşti.
Teoman ağır adımlarla sahneye çıktı.
Diplomasını aldı.
Tam dönecekken müdür elini uzattı.
"Başarılar."
Teoman kısa bir tereddütten sonra elini sıktı.
Salonda hafif alkışlar duyuldu.
Ben istemsizce gülümsedim.
Belki de...
İlk kez biri ona gerçekten iyi dilekte bulunmuştu.
---
Tören bittikten sonra okul bahçesi dolmuştu.
Herkes fotoğraf çekiliyor, arkadaşlarına sarılıyordu.
Ben tek başıma ağacın altında dururken yanımda biri durdu.
Teoman.
Üzerinde mezuniyet cübbesi vardı.
Ama yine de her zamanki kadar ciddi görünüyordu.
"Bitti."
dedi.
"Evet."
"Tuhaf."
"Nesi?"
"Bir daha bu okulda olmayacağız."
İlk kez onun da hüzünlendiğini hissettim.
"Görüşür müyüz sence?"
Uzun süre sustu.
Sonra omuz silkti.
"Dünya küçük."
Gülümsedim.
"Bu, evet demek mi?"
"Belki."
Tam o sırada okulun önüne yine o siyah araba geldi.
İçimdeki huzur bir anda kayboldu.
İki adam indi.
Bu kez doğrudan Teoman'a yöneldiler.
"Baban bekliyor."
Teoman'ın yüzü yeniden sertleşti.
"Bana söyleyecek bir şey kalmadı."
"Arabaya bin."
Ben birkaç adım yaklaştım.
"Teoman..."
Bana baktı.
İlk kez...
Gözlerinde veda vardı.
"Hoşça kal, Deniz."
Bunu söyledikten sonra arabaya bindi.
Araba uzaklaşırken ben arkasından bakakaldım.
İçimde tarif edemediğim bir boşluk vardı.
Belki de...
Onu bir daha hiç göremeyecektim.
---
İKİ YIL SONRA...
İstanbul...
Üniversitenin ilk günü.
Kampüs öğrenci doluydu.
Elimde kayıt belgeleriyle kalabalığın arasında yürüyordum.
"Affedersiniz..."
Birine çarpmamak için geri çekildim.
Tam başımı kaldırdığım anda...
Donup kaldım.
Karşımda duran kişi de bana aynı şaşkınlıkla bakıyordu.
Altın sarısı saçları...
Uzun boyu...
Soğuk ama tanıdık bakışları...
Teoman.
İki yıl sonra ilk kez karşı karşıyaydık.
Ve ikimizin de hayatı...
Tam o anda yeniden değişmeye başlıyordu.
1. Kısım Sonu...
💖 Bir sonraki bölümle birlikte üniversite dönemi başlayacak ve artık Deniz ile Teoman yetişkin oldukları için hikâyedeki "düşmandan aşka" yolculuğu yeni bir aşamaya geçecek.
