Yine ve yine boş boş, anlamsız bir şekilde dolanıp duruyordum etrafta.
Sanırım 1 sene kadar oluyordu.
Başlarda çok korkmuştum çünkü anlatması garip ama çevremdeki kimse beni görmüyordu.
Sesimi benim haricimde duyan yoktu.
Hiçbir şey yiyemiyordum çünkü acıkmıyordum. Hiçbir şey içmiyordum çünkü susamıyordum. Ne kadar gezersem gezeyim yorulmuyor ve uyumuyordum.
Yine de bunlara tezat çevremdeki herkesi görebiliyordum.
Nasıl bu duruma geldiğimi bilemiyordum. Hatırlayabildiğim tek şey ismim ve ailemdi.
1 yıllık bu süreç içerisinde kimse tarafından görülüp duyulmasam da ailemi bulabilmek ve görmeseler dahi yanlarında olabilmek için sürekli evime gittim.
Ama yoklardı.
1 yıldır ne aileme ne de buradaki akrabalarıma ulaşabildim.
Bu garip ve sıradışı hâlime gerçekten korka korka alışmaya çalıştım.
Alışmışım da.
Sanki normalmiş gibi şu an yine acayip sessiz olan sokağa kendimi attım ve gezinmeye başladım.
1 yıl az değildi. Ben ise bu sürede çok da boş dolanmamıştım. Bazen kendimi çok zorlayınca bir şeylere dokunabiliyordum. Bu özellik sayesinde birçok iyi insanı kötü insanlardan kurtarabilmiştim.
Şimdi yine gece gece sokaklarda geziyordum.
"Ahhhh!"
Bu da neydi böyle?
Az önce çok derin bir çığlık sesi işitmiştim sanki!
Evet, doğruydu. Birisi, hatta bir kız çığlık atmıştı!
Bu çığlığı duyar duymaz sesin geldiği yöne doğru hızla koşmaya başladım.
Bir süre sonra durmak zorunda kaldım çünkü ayaklarımın altında yüzüstü uzanan, kanlar içerisinde bir genç kız bedeni vardı.
Üzerindeki lise üniforması liseli olduğunu belli ediyordu.
Gördüğüm bu dehşet görüntüyle bir an elimle ağzımı kapattım ve dehşetle çevreme bakınmaya başladım.
Genç kız, hemen arkasında bulunan apartman dairesinden düşmüş ya da düşürülmüş olmalıydı.
İlk olarak şüphelenip binaya bakınmaya başladım.
O esnada birisini gördüm.
Siyahlar içerisindeydi.
Üzerinde siyah bir hırka vardı. Kafasında da hırkasının kapüşonu vardı. Yüzü görünmüyordu.
Teras gibi olan binanın en üst katındaki geniş balkondan aşağı baktı ve saniyeler içerisinde ortadan kayboldu.
Peşinden gitmek için harekete geçtim ama olmadı. Gidemedim. Bu kızı yalnız bırakmak istemedim.
Kanlar içerisinde yerde uzanan kız acı çekercesine inlemeye ve sanırım ağlamaya başladı.
Konuşamıyor ve bağıramıyordu. Ağzını oynatmaya çalıştığını gördüm. Kendisini konuşabilmek için, yardım alabilmek için bağırmaya zorladı ama yapamadı. Ağzından tek bir kelime dahi çıkaramadı.
Dili tutulmuş gibiydi.
Ağlıyordu.
Hatta bir yandan da ağlamamaya çalıştığını ve nefes dahi almamak için direndiğini gördüm.
Eğer o teras katından düştüyse birçok kırığı vardır şimdi. Acaba kemikleri batıyor olabilir miydi vücuduna? Bu yüzden mi ağlamak istiyorken ağlamamaya çalışıyordu? Ya da bu yüzden mi nefes almak isterken nefes almamaya çalışıyordu?
İçim parçalandı.
Bu görüntüyü yüreğim kaldırmadı.
Derken kız yavaş yavaş gözlerini de kapattı. Kapatırken oldukça derin bir nefesi seslice dışarı verdi.
Sanırım ben de ağlıyordum. Çok duygusal bir insandım. Onun ölmesinden kortum. Ona dokunabilmek için kendimi zorladım. Belki yine dokunabilirdim ve onu bu sessiz sokaktan kurtarabilirdim.
Sesimi duyuramıyordum. Kız da duyuramadı. Eğer ben duyurabilseydim elimden geldiğince bağırır ve kızın fark edilmesini sağlardım. Uyuyan milleti uyandırırdım ancak olmuyordu.
Bu binalarda oturan insanlar uyanana kadar kız ölebilirdi. Belki de ölmüştü çünkü çok fazla kan vardı çevresinde. Hâlâ da kanaması devam ediyordu.
Anlayamıyordum. Kızın çığlığını duyup gelmiştim ben. Benim hâricimde onu duyan kimse olmamış mıydı?
Dokunmaya çalıştım.
Elimi kızı dürtebilmek amacıyla omzuna koymak istedim ancak o esnada garip bir şey oldu.
Çok garip bir şey hissettim. Şey diyorum çünkü nasıl tarif etmem gerektiğini bilemiyordum. Çekilirmiş gibi oldum. Saniyeler içerisinde olan ve biten bir olay olsa da şimdi canım çok yanıyordu.
Ne oluyordu bana? Kız neredeydi?
Az önce yaşamış olduğum o şeyle korkarak gözlerimi kapatmıştım. Vücudumdaki dehşet acıyla gözlerimi açmaya zorladım. Neden bu kadar yorgun hissediyordum?
Bir dakika!
Yorgun mu? Yorgunluk mu? Acı mı? Ben... Ben bunları hissedebiliyor muydum?! 1 yıldır yorulmak nedir bilmeyen ben yorgun mu hissediyordum? Hissedebiliyor muydum?!
Bu dehşet ve dayanılmaz acıyı çekiyor olmasaydım kesinlikle heyecandan ölebilirdim. İçten içe ne kadar mutlu olsam da gülemiyordum.
Sağ yanağım yerdeydi sanırım. Soğuk zeminin üzerinde. Ama çok da soğuk değil. Yüzümün altında sıcak bir sıvı vardı sanki.
Bu... Bu kan mıydı?!
Gözlerimi daha fazla açmaya çalıştım. Kısık bir şekilde sonunda açmayı becererek gözümün görebildiği yere baktım.
Az önceki sokaktaydım ama yerde uzanıyordum.
Ben...
Ben...
Hayır, inanamıyorum.
Aklıma gelen şey olmuş olamaz değil mi?
Ahhhh! Her yerim çok ağrıyordu. Acı öyle dayanılmazdı ki düşünmem gereken konuları dahi düşünemiyordum. Acıya odaklı olduğum için kafamı acı dışında başka hiçbir şeye veremiyorum.
Bu esnada birini gördüm. Nefes nefese koşarak bana doğru geldi. Sonra arkasına, büyük ihtimalle de bir evin camından bakan ablasına dönüp bağırmaya başladı.
"Doğru duymuşsun noona! Biri düşmüş! Çok kan kaybetmiş, ambulansı ara hemen!"
Bu yorgunluğa daha fazla dayanamadım. Kendimi bırakıverdim.
...
Gizemli ve fantastik bir kurgu. Umarım hoşunuza gider.
