Kara orman adı gibi karanlık. Soğuk ve ıssız, sessizliği yararcasına atılan adımların sesi...
Huş ağacı yaprağı: (işte geliyor ayak seslerini duyabiliyorum artık) ve hışırdamaya başlar.
Büyücü bir eli çantasında gözü ise çevresinde gördüğü otları toplamaktadır. Bir şey arıyor gibidir. Hışırtıyı duyar ve birden sevinçle hışırtının geldiği tarafa bakar . Eliyle yaprakları iter ama bir şey göremez.
Büyücü: onları bulduğumu sandım. (Yüzü düşer)
Yaprak: hey buradayım buraya bak! Tekrar hışırdar
Büyücü yaprağa doğru bakar ve sende kimsin der.
Ben huş yaprağıyım der yaprak. Bana yardım et ey büyücü, uzun zamandır seni bekliyordum.
Büyücü şaşırır. Hayatı boyunca yerinden hiç kıpırdamamış olan bu yaprak onu nerden tanıyordur. Sorar büyücü yaprağa “ benim kim olduğumu ve buraya geleceğimi nerden biliyorsun.” Yaprak tekrar hışırdar ve anlatır “ rüzgar taşır tüm fısıltıları bana dünyanın her yerinden . Tanır o herkesi , senin geldiğini de bana o söyledi. Kafasını sallar büyücü anlamıştır.” Söyle bakalım küçük yaprak nasıl bir yardım istiyorsun benden”.
Yaprak: söylüyorsun ve görüyorsun ben bu ağaca bağlı küçük bir yaprağım. Ve yakında solup gideceğim. Ağacın bu alt kısımlarına hiç güneş ışığı gelmiyor.”
Yukarı bakar büyücü gerçekten de gunun6en aydınlık saati olmasına rağmen tepeden sadece bir kaç ışık huzmesi düşüyordur orman tabanına.
Büyücü: evet der. Kara orman tıpkı adı gibi kara.
Yaprak hışırdayarak konuşmaya devam eder “ dalımda bir tomurcuk olarak açtığımdan beri hiç güneş ışığı görmedim. Oysa üstteki yapraklar güneşin ışıklarının ne kadar güzel olduğunu anlatıp durur. Üstelik güneşin batışını izlerler gökyüzünün önce turuncu sonra kızıl ve kendini yavaş yavaş alacakaranlığa bırakmasını anlatırlar. Çok güzelmiş bende görmek istiyorum der.”
Büyücü: güneşin batışını izlemene yardım etmemi mi istiyorsun.
Evet der yaprak “ Japonya da ulu sekoya var. Derler ki oraya giden yapraklar sonsuza kadar yaşarmış. Ve çok yüksek olduğu için tüm gün güneşi izleyebilirlermiş. Beni oraya götürmeni istiyorum. Sonsuza kadar orda her gün güneşin batışını izlemek istiyorum.”
Büyücü: neden benden istiyorsun bunu dünyada bunca varlık varken.
Yaprak: arayışını ve yolculuğunu biliyorum çünkü. Üstelik bu yolculuğunun sonunda Japonya’ya gideceksin sende.”
Büyücü: bunu da rüzgârlar fısıldadı sanırım sana.