Mert'in kahkahası laboratuvarın duvarlarında yankılanmaya devam ediyordu.
Alev'in kalbi hızla çarpmaya başladı.
"Bu... imkânsız."
"Eftalya onun kafasına şişeyle vurmuştu."
"Evet," dedi Aras.
"Ama ölmedi."
Hoparlörden Mert'in sesi yeniden duyuldu.
"Benim o kadar kolay öleceğimi mi sandınız?"
"Yıllardır insanların hayatını mahvediyorum."
"Bir şarap şişesi beni durduracak öyle mi?"
Tuna öfkeyle laboratuvarın kameralarına baktı.
"Neredesin?"
Mert güldü.
"Yakınındayım."
"Belki de sandığından çok daha yakın."
---
Tuna laboratuvarı incelemeye başladı.
Duvarların köşelerinde küçük güvenlik kameraları vardı.
Kameraların kırmızı ışıkları yanıp sönüyordu.
Mert onları izliyordu.
"Bizimle ne istiyorsun?" diye bağırdı Alev.
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra Mert'in sesi bu kez çok daha sakindi.
"Sen."
Alev'in boğazı düğümlendi.
"Benden ne istiyorsun?"
"Hiçbir şey."
"Seni isteyen ben değilim."
"O zaman kim?"
Mert alçak sesle güldü.
"Patron."
Bu kelime laboratuvardaki herkesi susturdu.
Aras yavaşça başını kaldırdı.
"...Demek hâlâ yaşıyor."
---
Kıvanç şaşkınlıkla Aras'a döndü.
"Patron dediği kim?"
Aras derin bir nefes aldı.
"Bu örgütü kuran kişi."
"Herkes onu öldü sanıyor."
"Ben de yıllarca öyle sandım."
"Eğer Mert doğru söylüyorsa..."
"...hepimiz yanılmışız."
Tam o sırada hoparlörden alkış sesi geldi.
"Bravo Aras."
"Yaşlandın ama zekân hâlâ yerinde."
"Patron gerçekten yaşıyor."
Alev yumruklarını sıktı.
"Kim bu adam?"
Mert cevap verdi.
"Henüz öğrenmeye hazır değilsin."
---
Hoparlör bir anda sustu.
Laboratuvarın kapısı yavaşça açıldı.
Dışarıdaki silahlı adamların tamamı gitmişti.
Koridor bomboştu.
Bu sessizlik Tuna'nın hiç hoşuna gitmedi.
"Bu işte bir tuhaflık var."
Aras başını salladı.
"Evet."
"Bu kadar kolay gitmezler."
Tam o sırada laboratuvarın dışındaki koridordan hızlı adım sesleri duyuldu.
Silahlar aynı anda doğruldu.
Fakat içeri giren kişi siyah kıyafetli adamlardan biri değildi.
Otel müdürüydü.
Üzeri başı kan içindeydi.
Nefes nefeseydi.
Kapıdan girer girmez yere yığıldı.
Kıvanç hemen yanına koştu.
"Ne oldu?"
Adam güçlükle konuşuyordu.
"O..."
"...geldi."
"Kim geldi?"
Adam korkuyla arkasına baktı.
"Siz..."
"...kaçın."
Cümlesini tamamlayamadan bayıldı.
---
Tuna hemen nabzını kontrol etti.
"Yaşıyor."
"Ambulans çağırın."
Telsiz hâlâ çekmiyordu.
Telefonlarda da sinyal yoktu.
Kıvanç sinirle duvara yumruk attı.
"Bizi tamamen izole etmişler."
Aras düşünceliydi.
"Hayır."
"Bunu yapan kişi bizi öldürmek istemiyor."
"O zaman neden?"
"Çünkü..."
"...oyununu izlememizi istiyor."
---
Tam o sırada laboratuvarın en büyük ekranı kendi kendine açıldı.
Bu kez görüntü canlıydı.
Kamera eski bir depoyu gösteriyordu.
Depoda bir sandalye...
Sandalyeye bağlı bir adam vardı.
Yüzü kan içindeydi.
Alev gözlerini kısmaya çalıştı.
"Bu kim?"
Adam başını kaldırınca Eftalya çığlık attı.
"Deniz!"
Alev'in çocukluk arkadaşı Deniz...
Ellerinden ve ayaklarından zincirlenmişti.
Ağzı kanıyordu.
Mert'in sesi yeniden duyuldu.
"Onu hatırladın mı Alev?"
Alev'in gözleri doldu.
"Onu bırak!"
Mert umursamaz bir sesle konuştu.
"Bırakırım."
"Ne istiyorsun?"
"Siyah dosya."
Aras'ın Alev'e verdiği dosya...
Herkes aynı anda Alev'in elindeki dosyaya baktı.
Mert devam etti.
"Dosyayı bana getir."
"Yirmi dört saatiniz var."
"Getirmezseniz..."
"...önce Deniz ölür."
Kısa bir sessizlik oldu.
Ardından Mert son cümlesini söyledi.
"Sonra sıra..."
"...Tuna'ya gelir."
Tuna kaşlarını çattı.
"Bana mı?"
Mert kahkaha attı.
"Çünkü Patron..."
"...seni yıllardır geri istiyor."
Ekran bir anda karardı.
Laboratuvarda ölüm sessizliği hâkimdi.
Kimse konuşamıyordu.
En sonunda Aras sessizliği bozdu.
"Artık saklayamam."
"Alev..."
"O siyah dosyada miras belgeleri yok."
"Ne var?" diye fısıldadı Alev.
Aras gözlerini kapattı.
"Patron'un gerçek kimliği."
Ve ekledi:
"Eğer dosyayı açarsan, bu hikâyedeki herkese bir daha asla aynı gözle bakamayacaksın."