Bölüm 2

Klinik, Akşam Geç Saatler Seans bittikten sonra bile, Dr. Vefrin Erez'in ofisi Egemen Şahsuvar'ın bıraktığı gergin ve keskin havayı koruyordu. Vefrin, not defterine Egemen'in seans sırasındaki mikro ifadelerini titizlikle kaydetti. Gülümseme kasılmaları: Yüzeyde sıcak, ama göz çevresinde ve alın bölgesinde mimik yok. Duygu sahte. Konu ailesine geldiğinde anlık göz kayması: Baskılanmış öfke mi, yoksa sadece konuyu değiştirmeye çalışan bir manipülasyon mu? Kapısı hafifçe tıklandı. Sekreteri içeri girdi, elinde lüks, kadife kaplı bir kutu vardı. "Doktor Hanım, bu Egemen Bey'den geldi. 'Zihninizin keskinliği için küçük bir hediye' notuyla." Vefrin kaşlarını çattı. Profesyonel etik kurallarına göre, hastadan hediye kabul etmek kırmızı çizgiydi. Bu, Egemen'in ilk ihlali ve ilk testiydi. "Teşekkür ederim, Deniz. Hemen iade edilmesini sağlayın," dedi Vefrin, sesi sertti. "Kibarca, kliniğin hiçbir hastadan hediye kabul etmediğini, bunun tedaviye engel teşkil edeceğini belirt." Sekreteri kutuyu alıp çıktı. Vefrin, Egemen'in bu hamlesini defterine not aldı: Kontrol Testi 1 – Sınırların Zorlanması. Egemen'in, tedaviye değil, kendisinin psikolojik sınırlarına odaklandığını biliyordu. Egemen'in Malikanesi, Boğaz'a Tepeden Bakan Bir Teras Egemen, terasından İstanbul'un ışıklarını izliyordu. Telefonu çaldı. Sekreteriydi. "Kutuyu iade ettiler mi?" diye sordu Egemen, sesi son derece sakindi. "Evet, Egemen Bey. Dr. Erez, 'etik kurallar' dedi ve geri gönderdi." Egemen gülümsedi. Bu, samimi, soğuk bir gülümsemeydi. Vefrin'in tahmin ettiği gibi. Bir psikopat için reddedilmek, bir meydan okumadır. "Mükemmel," dedi Egemen. "Şimdi ikinci adımı uygulayabiliriz. Yalnızca Dr. Erez'in görebileceği şekilde ayarlamayı unutma." Telefonu kapattı. Elinde, Dr. Vefrin Erez'in 10 yıl önceki doktora tezinin ciltli baskısını tutuyordu. Tezin adı: "Travma ve Savunma Mekanizmaları: Zihnin İnşa Ettiği Duvarlar." Egemen, tez kapağını parmağıyla okşadı. "Sen duvarları seversin, Vefrin. Ben de onları yıkmayı." Klinik, Ertesi Sabah Vefrin kliniğe girdiğinde her şey normaldi. Ta ki masasına oturana kadar. Dosyalar, kitaplar ve hatta kahve kupası bile yerli yerindeydi. Ancak, masanın tam ortasında, dün sekreterinin iade ettiği hediye kutusu duruyordu. Ama bu sefer, kutunun üzerinde yeni bir not vardı. Bu not, Egemen'in kendi el yazısıyla, zarif ve dik bir harflerle yazılmıştı: "Yanlış anladınız, Vefrin. Bu bir hediye değil. Bu, bir aynanın parçası. Tedaviniz boyunca, sadece kendimi değil, sizin de o aynada ne gördüğünüzü konuşacağız." Vefrin'in nefesi kesildi. Bu imkansızdı. Kliniğe girmesi, ofisine sızması ve bu kutuyu masasına bırakması gerekiyordu. Güvenlik sistemi üst düzeydi. Egemen, sadece profesyonel sınırları değil, aynı zamanda fiziksel sınırları da ihlal etmişti. Kutuyu açtı. İçinde pırlanta bir kolye beklerken, Vefrin dondu. Kutunun içinde, kendi doktora tezinin küçültülmüş, gümüş bir kopyası vardı. Bu sadece bir tehdit değildi. Egemen, onun en savunmasız anlarını okumuştu. Onun tezinin, aslında kendi duvarlarının ve travmalarının bir incelemesi olduğunu anlamıştı. Vefrin hemen sekreterini aradı. "Dün gece kliniğe kim girdi? Güvenlik kayıtlarını kontrol et! Şimdi!" Telefonda konuşurken, Vefrin'in arkasındaki cam duvarda, Boğaz'ın üzerinde uçan bir martı geçti. Martının hemen ardından, karşı kıyıda bir teleskopun parlaması, Vefrin'in dikkatini çekmedi. Egemen, çoktan oyuna başlamıştı ve sadece onun zihninde değil, hayatında da bir yer edinmişti.