Yamaguchi’den
Sabah alarmının çalmasıyla kalkıp yatağımı toplamaya koyuldum kei ve tobio hala uyuyorlardır büyük ihtimalle ama benim aileme yardım etmem lazım o yüzden erkenden ayaklanmak en iyisdir yüzümü yıkayıp evimize yakın olan seraya geçtim dediğim gibi annemle babam çoktan işlere koyulmuşlardı bende yardım için gidicekken kei farketmemle duraksadım o serada annem ve babama mı yardım ediyordu?! Bir yandan sohbet ediyorlardı ne dediklerini çok duyamıyordum ama beni gördüklerinde durdular “Günaydın tadashi” dedi her zamanki sakin ve yavaş çıkan sesiyle “Günaydın herkese” der demez bende işleri yapmaya koyuldum. Duşumu alıp üstüme çok sevdiğim bol koyu yeşil tişörtümü altıma da rasgele siyah shortlarımdan birini geçirdikten sonra mutfağa girdim ama görmeyi son hiç beklemediğim bir sahne ile karşı karşıyaydım tsuki ike annem yemek yapıyor beraber? yemek? yapıyorlar? Tobio is sandalyede oturmış defterine bir şeyler karalıyordu yanın geçtim ne konuşuyorlardı duydun mu. Bunu sormamın nedeni ben geldiğimde 2 saniyeliğine durup tekrar konuşmaya başlamaları idi büyük ihtimalle konuyu değiştirdiler. “Seracılıktan konuşuyorlardı neden ki? “ tobio kafasını defterimden kaldırıp bana bakmıştı “Hiç merak” diyerek geçiştirdim babam işi olduğu için evde değildi annemler yemeği yaparken bizde masayı hazırladık ve sonra beraber yemeye başladık ta ki tobio’nun herkesin yemeğini boğazında bıracak -özellikle benim- soruyu sorana kadar..
“Hey Tadashi dünkü çocuk,çocukluk arkadaşın mı yoksa çocukluk aşkın mı?”
.
.
.
.
.
.
.
.
Sonraki bölümde görüşürüz pumpkinlerim 🎃🎃
