“Herkes hazır mı!” uçağa binmek için 3 saatimiz olsa bile sürekli saatimi kontrol etmeden duramıyordum uzun zaman sonra memleketim olan küçük sahil kasabama dönecektim ve yalnız değildim tekrar saatime bakarken merdivenlerden inen tobio ve kei gördüm “Hazırız hazır” dedi kageyama bıkkın bir nefesle 2 gündir onları biraz daralıyor olabilirdim ama sadece iki güncük “Eee tsuki kayın- öhm yani yama’nın ailesi ile tanışıcağın için heyecanlısın dimi dimi” tobio tsukiyi darlarken pür dikkat onları izliyordum tobio ansızın karar verip onu sevdiğini söylerse diye durumu açıklamak gerekirse en başından başlayalım ben Yamaguchi Takashi Üniversite veterinerlik bölümü 2. Sınıf öğrencisiyim yanımdaki siyah saçlı çocuk Kageyama tobio benimle aynı üniversitede Tıp bölümü 2. Sınıf öğrencisi aynı zamanda ev arkadaşlarımdan biri sarışın gözlüklü oğlan ise Tsukishima Kei de bizimle aynı üniversiteden Japonya dil ve edebiyatı bölümü 2. Sınıf öğrencisi aynı zamanda 2 kitabı olan bir yazar o da diğer bir ev arkadaşım ve 2 senedir hoşlandığım çocuk şuna ise onun sevgilisi yüzünden bozulan moralini düzelte bilmek için memleketime küçük bir tatil yapmaya karar verdik 2 senedir derslerden dolayı ne ailemi nede arkadaşlarımı görebilmiştim bu tatil hepimize yarar diye düşünüyordum tabi tobio ağzından bir şeyleri kaçırmazsa (!) “Taksi az sonra gelir her şeyi kapattınız değil mi?” Tsukinin sakince sorduğu soru işe ona döndüm. Elimdeki listeye baktım kapatmıştım onaylan bir mırıldana ile karşılık verdim ona onayımı aldıktan sonra tobio ile çantaları alıp evden çıktılar bende anahtarlığımı alıp peşlerinden gittim umarım herşey sorunsuz olurdu.
Uzun bir uçak yolculuğundan sonra havalimanına gelmiştik babam bizi bekliyordu bizi aldığı gibi eve doğru yola koyulduk havalimanı ile kasabanın arasında 1-2 saat vardı eve yaklaştığımızı görünce çocuklara bakmak için arkaya döndüm tobio uyuyordu kei ise müzik dinleyip elindeki deftere bir şeyler yazıyordu sevgilisi hakkında yazdıyordu büyük ihtimalle tekrar önümü dönünce tobio uyandırmanın iyi olucağını düşündüm eve varmamıza tahminimce 5 dk felan kalmıştı kei mesaj attım onu uyandırması için o arkada bunu hallederken yol boyunca dikilmiş portakal çiçeklerine bakıyordum aklıma shoyo gelmişti acaba hala burada mıydı ? Araba durduğunda düşüncelerimden sıyrıldım arabadan inip bagajdan çantalarımızı aldık annem kapıda bekliyordu bizi “Hoş geldiniz yavrularım “ hızlı adımlarla yanımıza gelip hepimize sarıldı kei ne kadar istekli olmasada sarılmıştı anneme “Ben tadashinin annesi çocuklar sizler tobio ve kei olmalısın hoş geldiniz aç mısınız yemek hazır ona göre ısıtay-“ annemin konuşmasını bölen ben olmuştum “Anne bence biraz dinlensek iyi olur yol çooook uzundu “ annem anlayışla kafa salladı “O zaman çocuklara odalarını göster tadashi bende bahçeyle ilgilenmeye devam edeyim” tamam anlamında kafamı salladık ve çocukları içeri geçirdim üst katta çıktık onlara kalıcakları misafir odalarını gösterip kendi odama geçtim çok özlemiştim buraları 2 koca senedir odamı görmüyordum mangalarım çoğu burdaydı ve figürler kendi yaptığımız kağıttan eşyalar vb. Tonlarca şey kısacası anılar masamdaki kitapları kaldırırken içinden bir şey düştü yere eğilip aldım tozlanmış bir resimdi tozları silip resme baktım shoyo ve benim portakal festivalinideki bir fotoğrafımızdı.. acaba şuan nasıldı ve ne yapıyordu üniversite için ayrılacağımı öğrendiğinde benimle konuşmadı gitmemi istemedi genelde burada doğan kişiler burada kalmaya devam ederlerdi çok nadir büyük şehire geçiş yaparlardı arkamda hissettiğim nefes ile düşüncelerimden sıyrıldım ve arkamı döndüm dönerken geriye adım attığım için masama çarpmıştım önümde duran kişi kei di bir şey olmuş gibiydi “Kei.. sorun mu var?” kei rahat bir tavırla ellerini göğüsünde birleştirdi “Tobio ile kalmak istemiyorum seninle kalasam?” Ne kadar soru gibi dursada emir sayılırdı bu kei yazar olsada çoğu kişi ile iletişime geçmezdi tobio ile zaten hiç bir zaman anlaşamışlardı hep kavgalı gibi gezerlerdi ama benim yanımda yatması.. um en fazla ne olabilir ki “Nasıl istersen “ gülümsedim ve masadan aldığım defterleri çekmeceye koydum “Fotoğraftaki kim erkek arkadaşın felan mı” ha erkek arkadaş mı ne diyorsun be keiii “Çocukluk arkadaşım shoyo erkek arkadaşım değil yani-“ kei göz devirdi ne- neden devirdi ki şimdi “ O anlamda sormadım salak kız mı erkek mi anlamadığım için erkek arkadaşın mı dedim” oh.. doğru o zamanlar shoyonun saçları uzundu “Haaa pardon tsukki “ tobioda bize katılınca biraz sohbet ettik tobio acıktım diyene kadar yani ne doymaz biri anneme seslenmek yerine aşağı inmeye karar verdik.
“Anne yemek dolapta mı yardımcı olur musun ?” Anneme seslenmiştim ama duymadı mutfağa giderken de tekrar seslenmiştim merdivenlerde anca inmiştik zaten mutfağa geçicekkeb kapıda gördüğüm siluetler ile durdum “Hey sorun ne tadashi “ sor kageyamadandı annem anca bizi fark etmiş olucak ki arkasını dönüp kapının yanına geçti “Ah oğlum shoyo ve abileri portakal reçeli için istediğim portakalları getirmişti uzun zamandır görüşmüyordunuz ah yemekte bize katılmaya ne dersiniz?” Annem onlara yönelik konuşunca ister istemez canım shoyonun yanındaki oğlanlara takılmıştı onlar…Japonyanın en ünlü modelleri Miya ikizleri değil miydi burada shoyo nun yanında ne işleri vardı ve ve ve ABİ DERKEN BEN YOKKEN NELER OLMUŞTU BURADA!?
