Saat geç olmuştu ikimiz birlikte okul hakkında konuşarak durağa yürüdük.
Durakta oturuken nerede oturduğumu sordu. Ben de yediler parkının orada oturuyorum dedim. O esnada otobüs geldi. Otobüse birlikte bindik ama işlek bir otobüs olduğundan bu saatte bile biraz doluydu bu nedenle farklı yerlerde durduk. 30 dk sonra eve yaklaştık tuşa bastım. Otobüs evin yakınındaki durakta durdu o an ceyhunu göremediğim için veda edemeden otobüsten indim. İndiğimde sağıma baktığımda onu gördüm. "Aa senin de mi evin buralarda" dedim. O da "hayır, ben odunpazarında oturuyorum" dedi. Odunpazarıyla bura arasında mesafe olduğunı biliyordum yüzüne anlamamış bi bakış attım. Yanlış anladığımı düşünmüş olacak ki "yediler parkı bu saatlerde sessiz oluyor. Ben de evine kadar eşlik edeyim dedim. Sana fikrini sormadım ama umarım kabalık etmemişimdir." dedi. Bu cevap karşısında şaşırdım ama içten içe mutlu olmuştum. "Ben de ne kabalığı, ince düşüncen için teşekkür ederim. Evim şurası zaten. Hiç zahmet etmene gerek yoktu." dedim. El sıkıştık "İyi akşamlar." "Görüşürüz." Görüşürüz dediğimi apartmana girdikten sonra çaktım. Allahım ya... Görüşmek istemediğimden değildi de yine de bunu demek istemezdim. Ağız alışkanlığı olmuş onun da buna takılacağını düşünmedim. Her neyse kıyafetlerimi değiştirdim. Makyajımı sildim ve yattım. Yarın pataloji sınavı vardı ve saat 2 olmuştu. Olanları düşünürken uyuya kaldım.
