-Hayır. Hayır abi. Hayır. Sakın ölme. Yapma bunu bana. Ne yaparım ben sensiz? Abi…
Kardeşim Duru’nun sesini duyuyordum. Bir tanemin o güzel sesini suyun altından duyuyormuş gibiydim. Boğuk. Yalnız ve karanlık duyuyordum. Kolumun sarsıldığını hissettim. Canım acıyordu hemde fazlasıyla. Esen rüzgar çok mu şiddetliydi? Yoksa banamı öyle geliyordu. Havada epey soğuk galiba. Bu kadar fazla üşümem normalmiydi? Kolum tekrar sarsıldı ve tekrar o boğuk sesi duydum.
-Abi! Ne olur abi. Bak ben aradım ambulansı lütfen biraz daha dayan abi lütfen.
Dayanabilirmiydim bilmiyorum. Fıskiyeler mi açıldı? Su sesi duyuyor gibiydim. Bacağımmı uyuşuyordu benim?
-Hayır! Hayır! Hayır sakın! Nefes al! Duyuyormusun beni! Nefes al! Biraz daha dayan ne olur!
Nefes almıyormuydum ben. Evet Duru duyuyorum seni. Ama sesin gittikçe kısılıyor neden konuşmuyorsun. Fıskiyeler kapandımı? Onlarında sesini duymuyorum. Birden neden tüm sesler sustu?
Tamam sanırım artık kabullenmem gerek.
Ölüyorum.
Pekte yaşamak istediğim söylenilemezdi. Psikoloğum Damla’ nın dediğine göre tükenmişlik sendromu yaşıyordum. Ah evet psikoloğum Damla. Bu hayatta özleyeceğim tek şey Damla’ya karşı olan hislerim.
Hayır asla Damla’yı özlemeyeceğim. Ona karşı hissettiklerimi özleyeceğim. Karanlığıma aniden gelen pembeyi özleyeceğim.
Para mutluluk getirir diyenlere söylüyorum. Hayır getirmez. Para size daha fazla sorun, sıkıntı, bunaltı, karanlık ve en önemlisi daha fazla samimiyetsizlik getirirdi.
Tüm malım ve mülküm bana sadece bunları getirmişti. Bu dünyada ki sonum bile evimin soğuk betonunda, soğuk bahçesinde oluyordu.
Ve güvenmek. Yaptığım en büyük hata.
Soluklarım sakinleşti. Sanırım gerçekten ölüyordum.
Ne demekti yaşamak? Kimine göre para (ki bana göre asla değil). Kimine göre huzur. Kimine göre aşk. Kimine göre aile.
Peki benim için ne demekti yaşamak? Bu sorunun cevabını bende bilmiyorum. Bildiğim tek şey az önce saydığım şeylerin hiç birini kendi hayatımda yaşamamış olmamdı.
Uzun bir çığlık duydum. Az önce kesilen sesler bu kadar yüksek bir sese dayanamamıştı. Öldü diyordu bu ses. Kardeşim Duru diyordu. Benim bir tanecik kardeşim.
Evet böyle bir sonu hak etmemiştim. Fakat hangimiz hak ettiğimiz hayatı ve sonları yaşıyoruz ki? Benim hikayem yarım ve acımasızca bitmişti. Olsun en azından bitmişti. Karanlık tüm vücudumu hapsetti. Benim acı, ümitsizlik dolu hikayem gerçekten bitmişti.
Ben Akın Vefa.
Siz benim nasıl öldüğümü ve nasıl bir hayat yaşadığımı öğreneceksiniz. Öğrenmek zorundasınız. Beni anlamak için öğrenmelisiniz. Kim bilir belki aynı duyguları farklı insanlarda farklı ortamlarda hissettik. Bakalım bana hak verecekmisiniz?
Unutmayın hayatımız kalbimize açtığımız yaralar ve yara bantlarıdır…
