İşime, bana belirlenen saatin yaklaşık iki saat öncesinde gittim, ve katilimiz hakkında ne yapabileceğimizi araştırdım. Aslında fazla bilgi yoktu. Ancak elimden ne geliyorsa yapmalıydım ve yaptımda... Katilin en son işlediği yere ekiple gittiğimde saat on ikiyi elli geçiyordu ve katil henüz burada değildi. Katil geldi... Bir süredir sokakta yaşıyormuş gibi bir hali vardı. Saçları, elleri, yüzü ve kıyafetleri berbat haldeydi. Garipsemeştim doğrusu ama gerip bir katilden ne beklemeliydim ki? Katil alaycı bir şeklide konuşuyordu. Bir planım vardı. Onun çok uzun konuşacağını tahmin etmiştim ve yanılmamıştım. Bunun üzerine planımızı uyguladık. Kimse ölmedi. Katili yakaladık ve o artık olması gereken yerdeydi; hapishanede.
Aradan bir gün geçti işten falanda atılmadım hatta bürodan ne kimse tebrik etti, ne de o olayın konusunu açtı. Fakat beni tebrik eden kimsede yok değildi; gazeteler ve haberleri sunan spikerler. Katil hakkında bir şey öğrenmiş oldum; katil bir akıl hastanesinden firar etmiş ve yaklaşık bir yıldır aranıyormuş. Bu sayede insanlar beni kıskanmaya ve farklı lakaplar takmaya başladı. Ben kendimi hiç övmüyordum çünkü; iyi bir şöhret, beraberinde kötü niyetli insanlar getirir. Bunun fakındaydım...