Üzerime gelmeye başlayan birkaç adamıyla korku içerisinde yanımda bulunan Hyunjin'e daha bir sokuldum. Zaten kendisi de anında harekete geçti ve beni arkasına daha bir çekti.
"Hop,dur bakalım orada. Kim kimi alıyor? Kim onu almana izin veriyor?"
Karşımızdaki pislik sırıttı. Hyunjin'e odaklanarak;
"Sen misin izin vermeyen?"diye sordu. Alaya aldığı gayet belli oluyordu.
Ama Hyunjin de onun sorusuna karşılık sırıttı. Âdeta ona meydan okuyordu.
"Evet,benim. Ne o? Çok mu küçük görünüyorum gözüne. Tch tch tch! Aslında o gün sizlere dersinizi verdik zannediyorduk. İyi dinlememiş olmalısınız."
"Bana bak,çocuk! Annen ya da babanın ne halt olduğu beni zerre kadar ilgilendirmez. Benim tek istediğim şey Yeon Soo. Eğer önüme çıkarsan,seni de bu yolda ezer geçerim. Alın şunu dedim!"
Bağırışıyla yeniden harekete geçen birkaç adam hızla yanıma geldiler ve Hyunjin'in arkasına sığınan beni kollarımdan tutarak kendi taraflarına çekmeye çalıştılar.
Hyunjin de beni vermemek için direniyor ve bir taraftan da o beni çekiştiriyordu. Ancak birkaç adam daha olaya el atıp sadece Hyunjin'i zapt etmeye çalışınca ona daha fazla tutunamadım.
İki adam, iki koluma birden sarılıp beni ilerletmeye başladığı esnada korkuyla Hyunjin'e baktım. Titrek çıkan sesimle onun ismi döküldü dudaklarımın arasından.
"Hyunjin!"
"Bırak! Bırak lan onu! Dokunma sakın! Dokunma şerefsiz,bırak! Bıraaakk!"
Çıldırmış gibiydi. Delicesine çırpınıyor ve kendisini tutan adamların kolları arasından çıkmaya çalışıyordu.
Bu sırada içimizi rahatlatacak bir şey gerçekleşti.
Erkeklerin yurdundan en önde Jeongin, hemen arkasından da nefes nefese; pijama takımlarıyla Stray Kids bahçeye akın etti. Yalnız değillerdi. Yurtta kalan tanıdık tanımadık diğer erkek öğrenciler de bir bir çıkıyordu.
Hemen yan taraftaki kızların yurdunun da neredeyse tüm ışıkları açılmıştı. Kızlar pencereden hayret içerisinde burayı izliyordu.
Tabii her yer ayaklanınca bir halta yaramayan yurt güvenlikleri de sonunda ortaya çıkmış ve silahlarını beni almaya çalışan adamlara doğrultmuştu.
Herkes çevresine bakındığı için hızlı bir hamle yaparak beni tutan iki adamın kolları arasından çıktım.
Ben hareketlenince Hyunjin'de aynı şekilde hareketlendi.
Bizi tutan adamlar çevresindeki kalabalığa bakmakla meşgul oldukları için direnmemiş ve bizi bırakmak zorunda kalmışlardı.
Hyunjin ilk önce beni yanına alıp elimi tuttu ve hemen Stray Kids'in yanına yerleştirdi.
Sıkıca sarıldı.
Ben de bu sarılışa karşılık vererek başımı onun göğsüne yasladım.
"Bu iş burada bitmedi. Er ya da geç... Mutlaka alacağım seni Yeon Soo."
Babamın borçlu olduğu adam burnundan sinirle soluyarak adamlarına sertçe işaret verdi. Hepsi de bir araya toplanıp ağır ağır burayı terk etmeye başladı.
"Yeon Soo,iyisin değil mi?! Bir şey yapmadı değil mi sana?!"
Jeongin hemen yanıma uçarak endişe içerisinde sorularını sıraladı.
Başımı Hyunjin'in göğsünden kaldırıp ondan ayrıldım ve en yakın arkadaşımın, Jeongin'in boynuna sarıldım.
Sarılır sarılmaz ağzımdan bir hıçkırık kaçtı.
Tutamadım işte.
Bu hıçkırıktan sonra devamı şimşek hızıyla gelip kalbime oturdu.
Sesli sesli ağlamaya; içimi, içimde tuttuklarımı bir bir dökmeye başladım.
Jeongin de bu davranışıma karşılık bir elini belime sarıp bir eliyle saçlarımı okşuyor ve beni sakinleştirmeye çalışıyordu.
Konuşmuyordu. Lâkin bana desteğini en güzel şekilde gösteriyordu.
Peki... Peki ya Lee Know?
Tüm herkes burada. O...
O nerede?
