"Ne oldu Minho? Benimle konuşmayacak mısın?"
Yine ses gelmedi.
Ama ben de inat bir insanım. Bundan dolayı ayağa kalktım ve yatağın diğer tarafına geçerek bu sefer de oraya oturdum. Minho yine dönmek için hareketlenmişti ki elimi onun koluna atarak buna engel oldum.
"Gerçekten neler oluyor? Bir kabahat mi işledim Minho?"
Gözlerini sonunda gözlerime çıkardı. Hızla yattığı yataktan doğruldu ve sinirle yüzüme bakmaya devam etti.
"Onun yanında ne işin vardı Yeon Soo?! Bana... Ah! Lanet olsun bana lavaboya gideceğini söylemiştin! Bir bakıyorum ki bahçede Hyunjin denen herifle sarmaş dolaşsın!"
Çekinerek içine girdiğim büyük şaşkınlıkla;
"Sen... Sen nereden gördün?"diye sordum. Yine bağırdı.
"Sence önemli olan bu mu?!"
Sonunda benim de sinirlerim bozuldu. Ses tonumu sakin tuttum ama yine de sesimdeki kırıklık belli oluyordu.
"Evet,haklısın. Önemli olan bu değil. Minho... Bana gerçekten güvendiğine emin misin? Herkesten istediğim en öncelikli şey sadece güven. Ve sen... Bana güvenmiyorsan eğer bu ilişkiye-"
"Sakın Yeon Soo! Sakın o sözün devamını getireyim deme, sakın!"
Bir anda ruh hâli değişiverdi ve beni hızla kendisine çekerek sarıldı. Belimdeki elleri giderek sıkılaşırken başını boynuma gömdü. Saniyede bir kokumu soluyordu.
O tüm bunları yapıp yeniden söze girmişken ben ona karşılık vermeden öylece durdum.
Ne kadar kırıldığımı büyük ihtimalle anlamıştır.
"Özür dilerim Yeon Soo. Gerçekten çok özür dilerim. Sana güveniyorum. Sana gerçekten bu dünyadaki herkesten ve her şeyden çok güveniyorum. Ama... Sen lavaboya gideceğim diye çıktın. Ayağa kalkıp pencereyi açmak ve biraz hava almak istedim. O sırada gözlerim sizi gördü. Birbirinize sarılıyordunuz. Aklıma getirmek istemedikçe daha çok geldi. Üstüne bir de sen uzun süre gelmeyince ne kuruntular yaptığımı tahmin dahi edemezsin. Bir tarafım Yeon Soo'ya güven,mutlaka bir nedeni vardır derken diğer tarafım gözlerin gördü işte daha neyin nedenini arıyorsun diyip durdu. Göz görünce farklı oluyormuş meğersem. Ben... Özür dilerim meleğim,gerçekten."
O da haklıydı bir taraftan.
Onun yerine kendimi koyunca ne hissettiğini anlayabiliyorum sanırım.
O yüzden ben de boşta kalan ellerimi onun beline sardım. Başımı da omzuna yatırdım.
"Lavaboya giderken Hyunjin'i gördüm. Çok endişeliydi. O telaşla gelip danışmaya senin durumunu sordu. Hakkında bilgi alınca da hastaneden çıkmak üzere ilerledi. Ama çok kötü görünüyordu. Yıkıldı yıkılacak gibiydi. Onu takip ettim. Bahçeye çıktı ve bir anda duvarı deli gibi yumruklamaya başladı. Elinin parçalandığını görünce daha fazla duramadım ve hemen karşısına çıktım. Minho... O... Yani Hyunjin senin için çok endişeliydi. Seni dövdüğü ve bu hâle getirdiği için kendisine sinirliydi ve bu siniri duvardan çıkardı. Deli gibi ağlıyordu. Ben... Ona sadece destek olmak amacıyla sarıldım. Sonra da parçalanan eline pansuman yapması için onu hemşireye kadar sürükledim."
"Yeon Soo... Senin gibi bir meleğin kalbini kırdığım için gerçekten üzgünüm. Affet beni."
"Bir şartla affederim seni."
Bunu duyunca benden ayrıldı ve ellerini omuzlarıma atarak gözlerime baktı. Çatılan kaşlarıyla sordu.
"Neymiş o şart?"
"Hyunjin... Yani Hyunjin ile aranızdaki mesele nedir? Neden bu hâldesiniz? Neden birbirinize düşmansınız? Bana bunu anlatırsan seni affederim."
...
