Annem ve Min Seok babam hastanedeki gerekli işlemleri yapmak için beraberce odadan çıktılar.
Lee Know ve Hyunjin ile baş başa kaldık.
Zaten onlar da annem ve babam çıkar çıkmaz hemen yanıma fırlamış ve beni soru yağmuruna tutmuştu.
Önce Lee Know kızgın bir ses tonuyla araya girdi.
"Neden yalan söyledin Yeon Soo?! Kendi gözlerimle gördüm. Bu Hyunjin olacak serseri bir anda senin koluna yapıştı. Müdahale etmek için geliyordum. Yüzündeki ifadeyi,acı çekişini bile gördüm! Ama onun tüm bunlara rağmen sıktığı da apaçık görünüyordu! Kolunu o incitti! Neden beni susturdun?! Neden babana yalan söyledin?!"
Aslında benim öz babam değildi ama madem onlar böyle öğrendi, böyle bilsinler. Zaten resmî babam. Yine yalan söylemiş olmam.
Neyse,şu an ateş saçan delici gözleriyle bana odaklanan ve cevap bekleyen bir Lee Know var.
Ben tam ona cevap vermek için ağzımı açmıştım ki bu sefer de araya Hyunjin girdi.
"Evet, kabul ediyorum. Ben o an çok sinirlendim. Dolayısıyla kendime hâkim olamadım. Kolunu haddimden fazla sıktım. Bu hâlde olmasının nedeni de benim. Ama neden beni korumaya çalıştığını ben de anlayabilmiş değilim."
Bu sefer hemen Hyunjin'e bakarak cevap verdim.
"Seni korumaya falan çalışmadım. Ben doğru olanı söyledim. Sol kolum çok hassas. Aynı şiddetle sağ kolumu sıksaydın yine hiçbir şey yapamazdın bir kere!"
Hyunjin de göz devirdi.
Ah! Şu son zamanlarda neden herkes bana göz deviriyor acaba?
"Yine de bu, Hyunjin'in suçlu olduğu gerçeğini değiştirmiyor Yeon Soo."
"Lee Know, yeter artık. Babamın da bu meseleye bulaşmasını istemiyorum." dedikten sonra annem ve babam yan yana içeri girdiler. Babam;
"Gidebiliriz çocuklar."dedi. Annem ise hemen yanıma gelip, yanında getirdiği paltomu bana dikkatlice giydirmeye başladı.
Sol kolum, üzerine gerekli merhemler sürüldükten sonra elimden başlayarak dirseğime kadar bandanayla sarılmıştı.
Biraz dişimi sıkarak paltomu annemin yardımları sayesinde giymeyi başardım.
Bu esnada babam yeniden sözü devraldı. Hyunjin ve Lee Know'u işaret ederek konuştu.
"Siz de bizimle gelin çocuklar. Akşam oldu. Tek başınıza gitmenize müsaade edemem."
Hyunjin hemen itiraz ederek araya girdi.
"Teşekkür ederim ama ben tek başıma-"
"Hadi Hyunjin hadi! Yürü! Zaten sinirliyim sana, tekrardan sinirlerimi zıplatma. Sözümü ikiletmeden düş önüme. Sen de Lee Know!"
Böylelikle hep beraber çıkmış olduk. Hastaneden çıkarak babamı takip ettik. Ardından arabasına doğru ilerledik. Sonunda arabaya geldiğimizde de babam anahtarıyla kapılarını açtı.
Lee Know benden önce davranarak arka kapılardan birini açtı ve girmem için beni bekledi. Ona teşekkür edip fazla bekletmeden arabaya bindim.
Hyunjin ise çoktan diğer taraftan binerek oturmuş ve kapısını kapatmıştı.
Hemen yanına yerleştim. Lee Know da diğer yanıma oturup kapıyı kapattı.
Herkes hazır olunca babam arabayı çalıştırdı.
Of! Şu an hani derler ya,'iki gelin yan yana ortada kaynana' diye. İşte kendimi aynen o misal hissediyorum.
Lee Know ve Hyunjin'in arasında kalmıştım.
Araba çok sessizdi. -Ki bir de akşam olduğu için çevredeki her yer muhteşem ışıklarla aydınlatılmıştı. Geceleyin ortaya çıkan şehir manzaralarını hep sevmişimdir. Aslında... Sanırım gece vaktini daha çok seviyorum. Sessiz,temaşâsız, huzurlu,güzel...
Günün tüm yorgunluğu bir anda üzerime bindi resmen. Bunda sanırım arabanın da etkisi vardı. Kafam sürekli önüme düşüyor ve gözlerim, her ne kadar açmaya çalışsam da kendiliğinden istemsizce kapanıyordu.
En sonunda bu işkenceye daha fazla dayanamadım ve gözlerimi tamamen yumarak kendimi serbest bıraktım.
Başım birinin omzuna düştü. Ancak kimin olduğunu gerçekten bilmiyorum. Sağıma mı yoksa soluma mı düştü onu da bilmiyorum.
Şu an hiçbir şey umurumda değil. Tek umurumda olan şey uyku. Ah... Bir de insanı daha da mayıştıran bu muhteşem koku. Acaba bu koku nereden geliyor?
Dedim ya, bilmiyorum. Sadece daha da rahatladığımı hissederek kendimi bu huzurlu uykunun kollarına bıraktım.
...
Kimin omzu?😂 %50,%50 yani yarı yarıya ihtimal var. Sizce kim? 😏
