(dediğim gibi ilk hikayem o yüzden güzel olmayabilir) Sevgilisinin onu aldattığını öğrenen Minho, en yakın arkadaşı Jisung ve grubu ile buluşup onlara bundan bahsetmez. Ama konuşurken birden yine ağlayası gelir ve tam ağlayacakken hızlıca bir bahane uydurup yanlarından gider.
Minho'dan
M: 'Benim acilen gitmem lazım eniştem doğum yapmış!' diyerek yanlarından ayrıldım. Saçma olduğunu biliyorum, hatta söylerken sesim bile titriyordu. Sahi neden onlara söylemedim ki? Yanlarında ağlamaktan utanıyor muydum? Yoksa onları kendi dertlerimle boğmak istemediğim için miydi?
Eve dönmek istemediğim için bir parkta oturmuş dondurma yiyordum. Aklım hala onlara uydurduğum saçma bahanedeydi. Uzaklara dalıp bahanemi düşünerek hem gülüyordum hem de ağlıyordum.
Hala gülüp ağlarken sırtımda bir el hissettim ve sıçrayarak arkama baktım. Bu kişi Jisung'tu. Tanımıyorsanız anlatayım o benim en yakın arkadaşım ve grubumuzun bir üyesi.
J: 'Sen hemen nereye kaçtın be! Yarım saattir herkes seni arıyor. Ayrıca ağlıyor musun sen?' dedi. Ağladığımı yeni fark etmişti. Yanıma oturdu ve elini omzuma koyup bir şeyler söyledi. Ama o kadar uykum gelmişti ki çoktan gözlerim kapanmıştı...