"Avuçlarında nasır, kalbinde çiçekler taşıyordu; dünya ona fırtınalar verdi, o ise rüzgârda dans etmeyi seçti."
Alarayı artık çektiği çilelerin yanında güzellikler bekliyordu. Üniversitenin açılmasına sadece iki gün kalmıştı ve aşırı derecede heyecanlıydı.
İşe gidip gelmeye devam ediyordu tabiki bu arada da . Başlarda çalışmakta çok zorlanıyordu ancak zamanla alışmıştı. Zaman, ölümden başka her şeye ilaçtı. Günleri işte çalışmakla geçtiği için iki gün göz açıp kapayıncaya kadar kapısını çalıvermişti.
...
Üniversitenin ilk günüydü ve Alara sınıfını aramaya koyuldu. Okulun içi ve dışı o kadar büyüktü ki sanki dönüp dolaşıp aynı yere geliyomuş gibi hissetti. En sonunda bulabilmişti. Sınıfa girdiğinde herkesin herhangi bir sıraya geçip oturduğunu gördü ve içinden aşırı kalabalık olduğunu geçirdi. Alara da en önlerden 3.sıraya geçip oturdu. Yanına kimse oturmamıştı henüz. Eh daha dersin başlamasına da vardı.
Herkes yanındakiyle tanışıp konuşuyordu. Dersin başlamasına tam bir dk kala içeriye mavi gözlü çok güzel bir kız girdi. Alara'nın yanının boş olduğunu görünce hafif bir tebessümle oturabilir miyim diye sordu. Alara ise aynı şekilde karşılık vererek tabiki dedi. Tanışmaya çok bir fırsat olmadan içeriye hoca giriverdi. Biz üniversitede olduğumuzu unutarak lisedeki alışkanlığımız olan ayağa kalkma pozisyonuna geçtik hoca ise gülerek oturun oturun üniversite de ayağa kalkmanıza gerek yok dedi. Sonra kendisini tanıttı. Allahtan üniversitede tek tek bizi tanımaya çalışmıyolardı.
İlk gün olduğu için sadece hocalar gelip kendilerini tanıtıp boş boş muhabbet edip gitmişlerdi. Alara sonunda yanındaki kıza adını sorma fırsatını bulabilmişti. Kız isminin Arya olduğunu dile getirdi. Alara ise ne kadar güzel ismin var ayrıca aşırı güzelsin diyerek samimi bir şekilde iltifat etti. Arya ise sen de aynı şekilde çok güzelsin diye karşılık verdi.
Alara'nın nedense bu kıza karşı kanı kaynamıştı. İçinden bir ses çok iyi bir dost olacaklarını fısıldıyordu. Sanki kızda kendini bulacakmış gibi hissediyordu. Ya da öyle olmasını umuyordu sadece.
Alara ve Arya böyle böyle gün geçtikçe daha da yakınlaşıp birbirlerini tanımaya çalışıyorlardı. Haftanın 4 günü dersleri vardı sadece ve 4 günün hepsinde birlikte oturup öğle aralarında birlikte yemek yiyolardı.
Her geçen gün aynı kafada olduklarını farkediyolardı. Biriyle aynı kafada olmak mükemmel bir duyguydu. Alara, ailesinden henüz bahsetmemişti ve henüz bahsedecek kadar yakın olduklarını düşünmüyordu. Tabi zamanla belki bahsedebilme gücünü de bulabilirdi.
Bakalım Alara ve Arya'nın dostlukları nasıl ilerleyecek.
Şimdilik bu kadarrr.
