İyi okumalar...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Yüzümü ellerimin arasına aldım ve sıvazladım.
"Sıkma canını bir şekilde hallederiz." Erez'in kurduğu cümleler üzerini ellerimi yüzümden çektim ve doğruldum.
Hastaneden çıkınca Erez'i aramış ve parka gelmesini söylemiştim. O gelincede olan biteni en başından anlatmış ne yapmam gerektiğini birde ona sormuştum.
"Haklısın sonuçta 17 yıllık ailemin gerçek olmadığını öğreniyorum. Bunlar her genç kızın zaten hergün yaşadığı şeyler. Erez sen ne saçmalıyorsun amına koyayım!" Birden sinirle bağırmamla Erez yerinde sıçradı.
"Tamam abi ne bağrıyorsun ben sen sakinleş diye dedim."
"Bak Erez beni dellendirme zaten bir haftadır 'köydeyim' diye okula da gelmedin. Çıldırtma beni!"
Elimle tekrar yüzümü sıvazladım ve ağlamaklı bir sesle konuştum.
"Erez ne yapacağım ben ya."
Erez derin bir nefes aldı.
"Bak zaten ağustosta 18'ine giriyorsun. İlk birkaç ay bizde kalırsın. İş falan buluncada çalışırız seninle beraber." Eliyle sırtımı sıvazladı.
"Ben yanındayım merak etme."
Teşekkür eden gözlerle baktım.
En azından birileri hala benim arkamdaydı.
Gülümsedim. "Saol."
Oda gülümsedi. "Sen benim olmayan kız kardeşim gibisin Kayra. Bakma arada sana takıldığıma. Senin canını yakanın canını yakarım ben." Erez'i uzun süre sonra ilk defa bu kadar ciddi görüyordum. Normalde de ciddi bir yapısı vardı ama bu sefer farklıydı.
Allah Allah niye acaba? Sonuçta hergün karışmıyoruz!
"Sende benim erkek kardeşim gibisin." Sonra alayla güldüm. "Hem olm benim canımı kim yakabilir. Şu boya posa endama bak. Kolay kolay yıkılmam ben." Oda benim gibi güldü ama konuşmadı.
Aramızda olan uzun sessizliğin ardından sessizliği yine o bozmuştu.
"Gidecek misin onlarla?" Sıkıntılı bir nefes verdim.
"Mecburum."
Tekrar uzun bir sessizlik oldu. Erez derin bir nefes vererek ayağa kalktı. Bana döndü ve kollarını iki yana açtı.
"Ne olursa olsun ben senin yanındayım." Gülümsedim ve onun gibi ayağa kalktım. Kollarımı beline sarıp başımı göğsüne yasladım. Oda kollarını belime doladığında başımı kaldırıp yüzüne baktım.
"İyi ki varsın." Yüzünde sıcak bir gülümseme olduğunda başımı tekrar göğsüne yasladım.
Ne kadar öyle durduk bilmiyorum ama ismimi duymamla kollarımı çözdüm. Erez de benden ayrıldığında bana doğru gelen gerçek biyolojik ailemi gördüm.
"İyi insan lafın üstüne gelir mi? Yoksa iti an çomağı hazırla mı?" Erez'in bana doğru mırıldanmasıyla başımı iki yana salladım.
"Bilmiyorum."
"Kayra!" Biyolojik annem gelip hızla bana sarıldığında gerildiğimi hissettim. Ne yapacağımı bilemez halde öylece dururken ilk biyolojik babama ve küçük velete döndü gözlerim. Sonradan tekrar Erez'e baktığımda dudaklarını oynatarak 'sarıl' dedi.
Kollarımı anneme sardığımda hıçkırdı. Geri çekildi ve yüzümü elleri arasına aldı.
"İyi misin kızım." Gözlerimi kaçırdım.
"İyiyim." Kabullenmekten başka çarem yoktu en azından şimdilik onların yanında durmak zorundaydım.
"Sen kimsin?" Gözlerini kısmış bir şekilde Erez'e kötü kötü bakan babama döndüm.
Erez de ilk başta şaşırdı ama bunu dışına yansıtmadı. Uzaktan bakan biri Erez'in mimiklerini anlayamazdı. Ben onu yıllardır tanığım için biliyordum, şu an şaşkındı.
Erez şaşkınlığını üzerinden attı ve aynı biyolojik babam gibi gözlerini kıstı.
"Siz kimsiniz?"
Biyolojik babamın kaşları çatılırken gülümsedi.
"Kayra'nın babasıyım." Erez de sırıttı.
"Kayra'nın arkadaşıyım." Oda aynı biyolojik babamın vurguladığı gibi son sözcüğü vurgulamıştı.
Noluyo lan bu aşağılık yerde?
Biyolojik babam kaşlarını mümkünmüş gibi daha da çatarken Erez keyifle sırıttı.
"Ben gidiyorum Kayra. Sonra haber edersin." Erez'e kafamı salladığımda küçük velet kollarını göğsünde birleştirdi.
"Eve gidebilir miyiz artık?" Ona göz devirirken biyo anneme döndüm.
"Bizimle gelmek ister misin Kayracığım?"
