İyi okumalar...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Sarışın kızın "Ben öz ailemin yanına gitmek istiyorum." Cümlesini duyduğumda sanki transa geçmiş gibi başımı yavaşça ona çevirdim.
İçimdeki ses 'siktir git o zaman' desede konuşmadım.
Başımı bu sefer 𝘦𝘴𝘬𝘪 babama çevirdim.
"Herkes kendi kızını alsın o zaman." Duyduklarım zihnimin içinde yankılanırken kaşlarımı yukarı kaldırdım.
Bu puşt ne diyordu?
Başımı yavaş yavaş onaylarca salladım.
Dayak istediğini söylüyordu sanki. Sizi bilmiyorum ama ben böyle anlamıştım.
Çocukluğumun içine sıçtıktan sonra nasıl bu kadar rahat bir şekilde 'herkes kendi kızını alsın' diyordu.
Kaşınan avcumu eşofmanıma sürttüm.
Ben transa geçmiş şekilde hala 𝘦𝘴𝘬𝘪 babama bakarken birinin bana seslendiğini duydum ama umursamadım.
Herken sesi boğuk geliyordu bu normal miydi?
Murat'ın ağzını burnunu kırsam en fazla ne olurdu ki?
Azar yer çıkardım en kötü değil mi?
Yada karakola giderdim?
Açıkçası pek de umrumda değildi.
Birimin koluma dokunduğunu hissedince bakışlarımı kolumu tutan kişiye çevirdim. Biyolojik yani gerçek annemdi. Dudaklarını oynattığını görüyor sesleri duyuyordum ama duyduklarımı algılayamıyordum.
Ve zihnimde bir ses yankılandı.
"Gel kızım eve gidelim." Murat'ın Sevda malına dediği şeyle zihnim kış uykusundan uyanmış gibi yeniden dirildi.
Ne diyo lan bu adam?
Kolumu biyolojik annemden kurtardığım gibi kapının önündeki 'baba kız' ikilisinin yanına gittim.
Murat'ın tam karşısında durduğumda birilerinin bana birşeyler dediğini duydum ama umursamadım.
Başımı olumsuz mana da iki yana salladığımda aynı zamanda dudaklarım da aralanmıştı.
"SİKTİM LAN BELANI!" İki büyük adım attım Murat denen puştun yakalarını tuttum. Onu sertçe kendime çektim ve kafamı kafasına gömdüm.
Sinirden deli gibi titrerken ne ara yerde yatan Murat'ın üstüne çıkıp onu yumruklamaya kalkmıştım hatırlamıyordum.
Birileri beni çekip Murat'ın üstünden aldığında bağırmaya başladım.
"Lan piç sen evde karısını döven, evin rızkını kumarda yiyen bir şerefsizden farksız değilsin birde geçmişsin karşıma iyi baba tavırlarına yatıyorsun! Cevap versene lan nerde karın! Onu buraya getirmedin çünkü dün onu haşatı çıkana kadar dövdün değil mi?! Sen ne dersen de, kime nasıl davranırsan davran bu seni kızını taciz etmeye çalışan bir aşağılıktan farklı biri yapmayacak! Duydun mu lan beni!" Beni tutan kollar donakalırken ben sinirden güldüm.
Hatta sadece gülmeklede kalmadım koca bir kahkaha attım. O çoktan attığım yumruklardan bayılmıştı ama umursamadım.
"Neden mutlusun sana söyleyeyim mi? Çünkü kurtuldun benden! Senin itaatlarına uymayan birinden kurtuldun! Bu yüzden bu kadar rahatsın ve benim yerime başkasını bulduğun için bir o kadarda mutlusun!"
Beni tutan ellerden kendimi kurtardım ve derin bir nefes aldım. Hala sinirden hem titriyor hemde derin derin nesefler alıyordum. Odada gözlerimi gezdirdim ve herkesi inceledim.
Bu benim hem sakinleşmemi hemde daha dik durmamı sağlamıştı.
Gözlerimi donakalan biyo aileme çevirdim. Küçük velet ve biyolojik annem donakalmış bir şekilde bana bakarken, biyolojik babam ise ne ara Murat'ın üstüne çıktını anlayamadığım şekilde Murat'ı yumrukluyordu.
Gözlerim en sonunda odanın köşesinde dizlerini kendine çekip ağlayan sarışın kızınkiyle kesişti.
Alayla güldüm ve "Umarım bu seçiminden pişman olmazsın." Dedim.
En son yaptığım şey ise kapıyı çarpıp odayı terketmemdi.
