Sıvı kapıdan geçip aşağı bıraktığında kendini mutlak bir karanlığın içinde buldu. Üçüncü odanın o gümüş parıltısından sonra bu zifiri karanlık Aylin’i bir an için kör etmişti. Havada hiçbir ışık hüzmesi yoktu. Ancak nefes alıp verdiğinde, kalbinin ritmi her vurduğunda karanlığın içinde neon çizgiler parlamaya başladı. Burası ses dalgalarıyla şekillenen bir odaydı. Attığı her adım, zemine çarpan topuk sesi, mekânın duvarlarını, kolonlarını ve mobilyalarını geçici olarak aydınlatan bir sonar dalgası yaratıyordu. Ses bittiği an, oda yeniden yok oluyordu. Aylin, sessiz kalırsa duvarların daralacağını ve bu karanlık geometrinin altında ezileceğini fark etti. Sürekli konuşmalı, ses çıkarmalı ya da ritim tutmalıydı. Tam bu sırada ileride, yukarı doğru ters akan bir suyun çağıltısını duydu. Sesin peşinden giderek odanın merkezindeki devasa dijital havuza ulaştı.
Burası parıldayan mavi neon sıvıyla dolu bir daxili avluydu. Havuzun suyu yerçekimine meydan okuyarak yukarıya, tavandaki görünmez bir boşluğa doğru şelale gibi akıyordu. Havuzdan yayılan ses, tüm odanın mimarisini görünür kılıyordu. Ancak bu su sıradan bir sıvı değildi; sisteme ait ham veri akışıydı. Aylin havuzun kenarına geldiğinde, suyun yüzeyinde kendi geçmişine ve korkularına dair illüzyonlar gördü. Sistem onun zihnini okuyor, en zayıf anlarını suyun üzerinde birer sinema filmi gibi oynatıyordu. Çıkış kapısı bu havuzun tam kalbindeydi. Aylin, korkularıyla yüzleşmek zorunda olduğunu anladı. Derin bir nefes alarak buz gibi neon mavi suyun içine atladı. Suya girdiği an ses dalgaları çıldırdı, tüm oda kendi etrafında dönmeye başladı. Aylin suyun altında, piksellerin arasında gizlenmiş ana şifreyi elindeki dijital kalemle yakaladı. Kodu çözdüğünde havuz tersine döndü ve onu büyük bir hızla beşinci odanın pürüzsüz zeminine fırlattı.