Aras, okulun son zilinin çalmasıyla çantasını omzuna attı. Yorucu bir gün olmuştu. Matematik sınavı beklediğinden zor geçmiş, öğretmenler de üst üste ödev vermişti.
Okuldan çıkıp eve doğru yürümeye başladı. Hava yavaş yavaş kararıyordu. Sokak lambaları yanmaya başlamış, insanlar evlerine dönüyordu.
Aras her zamanki yolundan gidiyordu fakat o gün nedense farklı bir sokaktan geçmek istedi. Bunun nedenini kendisi de bilmiyordu. Sanki bir şey onu çağırıyordu.
Dar sokağın sonunda yıllardır terk edilmiş eski bir bina vardı. Mahalledeki herkes oradan uzak dururdu. Çocuklar binanın perili olduğunu söylerdi.
Aras tam binanın önünden geçecekken üst kattaki kırık pencerelerden birinde mavi bir ışık gördü.
Durdu.
Birkaç saniye boyunca ışığı izledi.
"Herhalde biri fener tutuyor," diye düşündü.
Ama ışık kaybolmadı.
Merakı ağır bastı.
Paslanmış demir kapıyı iterek içeri girdi.
Kapı gıcırdayarak açıldı.
İçerisi sessizdi. Toz kokusu her yeri kaplamıştı. Kırık camlar yerde parlıyordu.
Mavi ışık aşağıdan geliyordu.
Aras yavaşça merdivenlerden bodruma indi.
Kalbi hızlanmıştı.
Son basamağa geldiğinde ışığın kaynağını gördü.
Ortada duran eski bir masanın üzerinde parlak bir küre vardı.
Küre sanki içinden mavi yıldızlar geçiyormuş gibi ışıldıyordu.
Aras gözlerini kırpıştırdı.
"Bunun burada ne işi var?"
Etrafına baktı. Kimse yoktu.
Küreye biraz daha yaklaştı.
Işık giderek güçleniyordu.
İçinden bir ses ona dokunmasını söylüyormuş gibi hissediyordu.
Sonunda elini uzattı.
Parmakları küreye değdiği anda her şey değişti.
Bir anda etraf karardı.
Aras sanki boşlukta süzülüyordu.
Önünde milyonlarca yıldız belirdi.
Daha önce hiç görmediği gezegenler, galaksiler ve garip semboller gözlerinin önünden geçiyordu.
Sonra tek bir cümle duydu.
"Sonsuzluk yeniden uyandı."
Aras irkilerek gözlerini açtı.
Tekrar bodrumdaydı.
Ama artık yalnız değildi.
Duvarlarda mavi semboller parlıyordu.
Semboller yavaş yavaş hareket etmeye başladı.
Bir araya gelip büyük bir daire oluşturuyorlardı.
Aras korkuyla birkaç adım geri çekildi.
Dairenin ortasında mor bir ışık oluştu.
Işık büyüdü.
Büyüdü.
Ve sonunda bir kapıya dönüştü.
Gerçek bir kapıya.
Kapının içinde yıldızlarla dolu karanlık bir gökyüzü görünüyordu.
Aras nefesini tuttu.
Bu mümkün değildi.
Tam o anda cebindeki telefonu titreşti.
Annesi arıyordu.
Fakat telefon ekranında bir şey daha vardı.
Daha önce hiç görmediği bir bildirim:
"Kapı açıldı. Süre: 10 dakika."
Aras'ın yüzü bembeyaz kesildi.
Çünkü bu bildirimi gönderen hiçbir uygulama yoktu...