Bölüm 2

Birkaç saniyelik sessizlik çöktü aramıza. Sanki şehrin bütün sesleri, bağrışları, motor gürültüsü, uzaktan gelen ezan hepsi sustu. Geriye sadece o cümle kaldı:''Bir vedanın içinde kalanmış ama hala gitmemiş birini...''O kadar tanıdık, o kadar acıydı ki... boğazım düğümlendi.''Çok mu belli oluyordu?'' diye tekrarladım, sesim titriyordu.O, gözlerini benden kaçırıp kamerasının ekranına baktı. Sanki cevabı orada bulacakmış gibi. ''Bazen bir insanın sessizliği, bağırmaktan daha çok şey anlatır'' dedi. ''Senin sessizliğin daha çok gürültülüydü.''Ne diyeceğimi bilmedim. Birkaç adım daha yaklaştı ama sanki kaçmak istiyormuş gibi bir hali vardı yada ben öyle anladım. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Göz göze geldiğimizde bir daha koptum kendimden.''Adın ne?'' dedi sonunda''Zeyra''''Bende Rüzgar''.Adını söylerken sesindeki kırılganlık dikkatimi çekti. Sanki o da kendiyle bir savaş veriyordu.''İçinde taşıyıp da kimseye söyleyemediğin ne var?'' Bir anlık nefesimi tuttum, gözlerimi yere indirip''Bunu bir yabancıya anlatmak zor. Çok zor... Çünki anlatınca, sanki yeniden yaşıyorum o yükü.''O anda Rüzgarın bakışlarında karanlık bir kırılma oldu. Çantasından küçük, siyah bir dosya çıkardı. İçinde özenle bir fotoğraf seçti, birkaç saniye duraksadı... sonra bana uzattı.'' Bu fotoğrafı senin de görmen gerektiğini düşündüm. Ve ben senin babanla çalışmıştım.''Elim titreyerek fotoğrafı aldım. Baktığım anda içimden her şey darmadağın oldu. Yerde yatan adam... kanlar içinde... o bakışlar... bu bir şaka olamazdı.''Hayır...'' dedim fısıltıyla. '' Hayır, bu olamaz...''Göz yaşlarım kontrolsüzce aktı.''Ben babamı kaybettim sanıyordum... ama onun öldürüldüğünü bilmiyordum. Neden? Kim yaptı bunu?''Rüzgar başını eğdi. '' Baban karanlık bir dosyanın içindeydi. Tehlikeli bir şeyin peşindeydi. Yalnızdı... ama güçlüydü. Onunla birkaç kez çalıştık aynı gerçeği arıyorduk. Sonra bir gün ortadan kayboldu. O gece de bu kareyi çektim ama sonra cesedi ortalık bir yere bırakmışlar. Ve seni bulmam gerektiğini hissetim''''Peki neden ben?''''Çünki sen babanın intikamını ala bilecek tek insansın. Ve bende bildiklerimle gerçeği ortaya çıkaracağız.''İçimde fırtınalar koparken... gözlerimde garip bir kararlılık doğdu. Acımı içime bastırarak ona doğru adım attım.''Tamam... ama bana yalan söyleme. Eğer bu yola gireceksem... sonuna kadar yürürüm ve benden asla hiç birşey saklamayacaksın. Beni yarı yolda bırakmayacaksın Rüzgar.''Rüzgar ilk kez biraz gülümsedi. Sessiz, kırık ama içten bir gülümsemeydi.''Sana söz veriyorum Zeyra. Seni asla yarı yolda bırakmam güven bana.''Gece ağır ağır üzerimize çöküyordu. İstanbul'un sokakları bir yandan suskun, bir yandan da uğultulu bir gerçeğin içinde dönüyordu. Fotoğraf hala elimdeydi. Babamın her yüzüne baktığımda içim daha da parçalanıyordu. Ama artık gözyaşlarımı saklayamıyordum. Çünki bu acı artık bana ait değildi sadece bu, çözülmesi gereken bir gerçekti.''Peki,'' dedim sessizce, '' nereden başlıyoruz?''Rüzgar, yavaşça adımladı. Adımlarında bir kararlılık vardı, ama gözlerinde bir yorgunluk. '' Seninle ilk tanıştığım anda anlamıştım... babanla aynı gözlere sahipsin. O da böyle bakardı dünyaya hem acıyla, hem umutla.''Bir köşede durdu, arka cebinden ufak bir flaş bellek çıkardı.''Bu onun bana bıraktığı son şeydi. Ama içindekileri tek başıma açamadım. Şifreli bir dosya var. Belki... sana ait bir ipucu olabilir.''Titreyen ellerimle bellek kutusunu aldım. Kalbim deli gibi atıyordu.'' Ben sadece babamı kaybetmedim,'' dedim fısıltıyla. '' Ben onun kim olduğunu da hiç gerçekten bilmemişim.''Rüzgar gözlerini bana çevirdi. Bu kez sert değil, yumuşak bir tonla konuştu. '' O seni korumak için bazı şeyleri gizledi, eminim. Ama artık zaman geldi, Zeyra. Her şeyi öğrenmenin vakti.''Bir an sessizlik oldu. Şehir bile susmuş gibiydi. Yalnızca bizim adımlarımız yankılanıyordu.'' Beni bir yere götür,'' dedim. '' Başlayalım. Ne gerekiyorsa yapacağım.''Rüzgar başını salladı. '' Seni önce Yavuz amca ile en son konuştuğumuz yere götüreceğim. Belki orada hala izler vardır. Ama... bazı şeyler sana ağı gelebilir.''Derin bir nefes aldım. '' Zaten içimde taşıdığım şeyden daha ağır ne olabilir ki?''Ve o anda, biz artık iki yabancı değil, karanlıkta aynı sorunun peşine düşen iki insan olduk. Onun kamerası, benim yaralarım... ve bir de cinayetin ardında gizlenmiş bir hakikat Çünkü bazen gerçekler, sadece sessizliğin içinde haykırır.