-Biraz maceralı hayatım var. Bir o kadar da sevgisiz...
+ Sen çok güçlü adamsın.
- Bilmem belki de değilim, belki de bu yaşıma kadar herşeye dayandım ama şimdi dayana bileceğimi sanmadığım bir dönemdeyim. :)
+ Allah Allah. Yok yok ben biliyorum sen güçlü birisin ve bu dönemini de atlatacaksın
.
- Atlatmayayım.
+ Neden ki
- Zamanı gelince nedenini söyleyeceğim.
+ Bekleyeceğim.
- Bekle:)
+ Biliyor musun ben seni okumuş saygın seçilen aileden olduğunu düşünüyordum hep.
- Demek ki başarmışım
+ Neyi?
- İçimde paramparça olan kalbim olmasına rağmen etrafa gülücükler saçmayı ツ
+ Başarmışsınツ
- Hiç sevgilin oldu mu?
+ Yok ya ben nereye sevilmek nereye.
- Öyle deme vardır elbet seni seven biri.
+ Bilmem sanmıyorum. Senin hiç sevgilin oldu mu?
- Olmadı. Zamanım yoktu ki yalnızca hayatıma odaklanmış biriydim.
+ Biriydim derken?
- Çok sevdiğim biri var
+ Hayırlısı
İlk kez Leonla böyle dertleşmiştik. İyi gelmişti.
* * *
Gözlerimi açtığımda başım Leonun omuzundaydı. Leonsa eliyle güneşin gözüme gelmesini engellemişti. Akşam sohbet ederken uyuya kalmışım. Leon yüzüme gülümsedi.
- Mışıl mışıl uyuyordun uyandırmaya kıyamadım.
Gülümsedim. Ayağa kalktık odadaki herkesi uyandırdık. Herkes kendi evine gidip hazırlandılar. Yine herkes birlikte yemek yedikten sonra beşimiz etrafı dolaşmaya başladık. Biraz ötede terkedilmiş bir ev vardı oraya gittik. Yaşlı hir teyze vardı.
- Siz buraya gelmemeliydiniz. Sizinde peşinizi bırakmayacak.
Bu kadın neden bağırıyor.
Lc: Kim?
- Rivayete göre burada bir bey ve hanımı yaşarmış fakat oradan hep kavga sesi gelirmiş. Etraftakiler yanlarına gidinceyse mutlu bir aile görürlermiş. Bir kaç gün ses gelmemiş. Etraftakiler şüphelenmiş ve eve gitmiş. Evde parçalara ayrılmış kadın cesedi ve yerde yatan adamın cesedi bulundu. Söylentilere göre onların hayaletleri hala o evde dolanıyor.
Lc: Ne hayalet mi?!
Hepimiz Lucanın bu haline gülümsedik. Bu hikayeye inanacak değildik herhalde.
H: Eve gidelim!
A: Ay siz de ne korkak çıktınız
* * *
Bu sefer hepimiz benim evimde toplandık. Ama Leon gelmedi. Dinleneceğini dedi. Birkaç abur cuburu kaselere yerleştirdim. Ama içeriden Hiranin bağırtısı geldi. Hepimiz yanına koştuk.
H: Ya Alya pencereden birini gördüm neden inanmıyorsun.
A: Hayaleeettt
Lc: Dalga geçmesene
M: Siz baya inandınız ha bu hayalet olayına
Pencereler aniden açıldı. Korkmadım değil. Ama Hira ve Lucas kadar değil. Resmen korkudan renkleri beyaz olmuştu. Pencereyi kapattım fakat yeniden açıldı. Biraz sonra garip sesler gelmeye başladı. "Sizin peşinizi bırakmayacağım." Bu sefer pencereyi kapatmaya birlikte gittik ve aniden biri pencerenin altından çıkıp bağırdı. Haliyle bizde bağırdık.
* * *
Leon hala gülüyordu. Bizim hayalet Leonmuş.
Ln: Hala nasıl inandınız diye sorguluyorum.
Lc: Oğlum teyze şey diyince sende şey edince bizde şey olduk.
Ln: Lan korkudan konuşamıyorsun bile. Gülmekten karnım ağrıdı.
Hepimiz güldük. Leonun şakası çok iyiydi. Hepimizi inandırdı.
* * *
Abur cuburlardan yiyerek konuşuyorduk.
H: Hadi bir oyun oynayalım.
A: Ne oyunu?
H: Benim hikayem.
M: Nasıl yani?
H: Hepimiz kendi hayatını kendi hikayesini anlatsın.
Lc: O zaman ilk ben başlıyorum. Benim hikayem... Ben zengin ailenin sevgiden fakir çocuğuyum. Ailem zengin ama annem ve babam bir birlerini sevmiyor. Haliyle ortada kalan ben oluyorum. Bende kendimi odaya kapatıp resim çizerdim. Küçüklüğüm böyle geçti. Böylece herşeyi unuturdum. İşte resim sevgim o zamandan başlıyor.
H: Benimse aksine. Benim hikayem...
Annem ve babam bir birlerini çok seviyor ama beni sevmiyorlar. Bunu yüzüme bile söylediler. O kadar zor ki annenden babandan gözünün içine bakarak senden nefret ediyoruz demeleri. Birgün okuldayken canım çok sıkkındı. Kağıt kalem vardı yanımda bende dalgın dalgın birşeyler karalamaya başladım. Ben farketmeden bir ders bitmiş. Bende işte o zaman resim sevgimi kazandım.
A: En azından yanınızdalar. Benim hikayem... Benim ailem bir kaza sonucunda vefat etti. Bende teyzemle büyüdüm. Çizim yeteneğim bana onlardan kaldı. Küçükken az çok kafama göre birşeyler çizerdim. Tabi annem babam ikiside çok güzel resim çizerken onların eline bakıp birşeyler öğreniyordum. Onlar vefat edince ben 12 yaşındaydım. Ailemiz bizim çok güzeldi hep sevgi doluydu.
Hira ve ben Alyaya sarıldık. Kendini tutamadı gözünden bir kaç damla yaş aktı.
M: Ben devam edeyim. Benim hikayem... Küçükken maddi bakımdan kötü olan bir aileydik. Annem babam sürekli çalışıyordu. 13 yaşımda çalışmaya başladım. Aileme katkım olmalıydı. Bir süre sonra çalıştığım yerde bir kadın vardı. O babama uygun bir iş ayarladı. Ve maddi geliri beklediğimizden çoktu. Sonra buraya taşındık. Yeni hayatım oldu ve bu beni ruhsal olarak çöküşe uğrattı. Fakat sonra kendimi toparladım ve dersime odaklandım. Resim yapacağım aklıma gelmezdi. Sonra işte resim kursuna yazıldım. Nasıl neden diye sormayın bir gün anlayacaksınız. Şuan da yeni arkadaşlar edindim ve buradayım.
Ln: benim hikayem... Benim annem küçükken bizi bir adam için terketmiş ve ben bunu yıllar sonra öğrendim. Babam sürekli alkol içen sarhoş biriydi. Onunla yalnız yaşıyordum. Kızar söver döverdi beni. Bir gün bende dayanamayıp evden çıktım. Kendi hayatımı kurdum çalıştım ev tuttum. Ve ailemden farklı bir çocu
k olmak kararı aldım. Ama hiç pişman değilim. İyiki yapmışım.
Oy ve yorumlarınız benim için çok önemli ve değerli♥️✨