Bölüm 1

Sonsuz Koridor – Giriş Metni Yalnızlık, insanın içindeki en uzun koridordur. Ne kapıları kapanır, ne ışıkları tamamen söner. Sadece bir adım öteyi görebileceğin kadar loş, sadece geride bıraktıklarını unutturacak kadar derindir. Bazıları bu koridora mecburen girer, bazıları ise kendi ayak seslerini bile duyamayacak kadar sessizleştiğinde fark eder içeri çoktan hapsolduğunu. Her koridorun bir başlangıcı vardır ama herkes çıkışı bulamaz. Çünkü çıkış kapısı, gerçekte hiç var olmayabilir. Kimi insanlar yalnızlığı bir kaçış zanneder. Kimi ise onun bir sığınak olduğunu düşünür. Ama “Sonsuz Koridor” hiçbirini umursamaz. O, sadece yürümeye devam edenleri izler; kimi zaman adımlarını yankıyla çoğaltır, kimi zaman sırtlarından bir gölge gibi geçer. Karanlık ona ait değildir, ama karanlık onun dilidir. Yalnızlık, burada bir cezadan çok, bir işaret gibidir. Eğer yeterince dikkatliysen, gölgelerin sana bir şey anlattığını fark edersin. Eğer dikkatli değilsen… o zaman gölgeler seni izler. Bu koridora giren herkes bir sırrını kaybeder. Ve bir sırrıyla geri döner. Hangisinin daha ağır olduğunu hiçbir insan tam olarak bilemez. Burada zaman bir çizgi gibi akmaz; kırılır, dağılır, geri döner, tekrar başlar. Birini beklemek, birini aramak, birini bulmamak… hepsi aynı sessizliğe karışır. Kimi zaman duvarlardan fısıltılar sızar; kimileri bunun geçmiş olduğunu söyler, kimileri de sonsuza kadar kaybolanların sesleri. Ve işte bu sessizlikte, yolunu kaybetmiş insanlar birbirine rastlar — rastlaması gerekiyormuş gibi. Ama bu karşılaşmalar bile “tanışmak” değildir. Çünkü koridorun içinde hiç kimse gerçekten kim olduğunu hatırlayamaz. Yalnızlık, kimliği bile gölgede bırakır. Bazıları bu koridoru bir labirent sanır. Bazıları ise kader. Ama gerçek tek bir şeydir: Sonsuzluk, karanlıkla değil, insanın kendi içindeki boşlukla başlar. Bazen adımlarını hızlandırırsın, bazen nefesini tutarsın. Çünkü gölgeler sadece karanlıktan değil, insanın kendi geçmişinin yankılarından oluşur. En derin korkuların, en gizli düşüncelerin, en sakladığın yüzlerin… hepsi bir gün karşına çıkabilir. Yalnızlık seni tüketmez; seni çıplak bırakır. Koridor seni öldürmez; seni yüzleştirir. Gölge seni takip etmez; seni tamamlar. Ve bu hikâyede, koridora giren herkesin bir nedeni vardır. Ama çıkabilenlerin bir hikâyesi olur. Bazıları karanlıktan korkar. Bazıları karanlığa güvenir. Bazıları ise karanlığın içindeki kendini tanır. Ama unutma: Sonsuz Koridor kimseyi geri göndermez. Sadece içinden geçene ne olduğunu gösterir. Ve bazen, en korkutucu olan şey karanlık değil… yalnız yürümeyi bırakınca yanında kimin belirdiğidir. ---​