Sonsuz Koridor

Sonsuz Koridor Yalnızlık, insanın içindeki en uzun koridordur. Ne kapıları kapanır, ne ışıkları tamamen söner. Sadece bir adım öteyi görebilecieğin kadar loş, sadece geride bıraktıklarını unutturacak kadar derindir. Bazıları bu koridora mecburen girer, bazıları ise kendi ayak seslerini bile duyamayacak kadar sessizleştiğinde fark eder içeri çoktan hapsolduğunu. Her koridorun bir başlangıcı vardır ama herkes çıkışı bulamaz. Çünkü çıkış kapısı, gerçekte hiç var olmayabilir. Kimi insanlar yalnızlığı bir kaçış zanneder. Kimi ise onun bir sığınak olduğunu düşünür. Ama “Sonsuz Koridor” hiçbirini umursamaz. O, sadece yürümeye devam edenleri izler; kimi zaman adımlarını yankıyla çoğaltır, kimi zaman sırtlarından bir gölge gibi geçer. Karanlık ona ait değildir, ama karanlık onun dilidir. Yalnızlık, burada bir cezadan çok, bir işaret gibidir. Eğer yeterince dikkatliysen, gölgelerin sana bir şey anlattığını fark edersin. Eğer dikkatli değilsen… o zaman gölgeler seni izler. Bu koridora giren herkes bir sırrını kaybeder. Ve bir sırrıyla geri döner. Hangisinin daha ağır olduğunu hiçbir insan tam olarak bilemez. Burada zaman bir çizgi gibi akmaz; kırılır, dağılır, geri döner, tekrar başlar. Birini beklemek, birini aramak, birini bulmamak… hepsi aynı sessizliğe karışır. Kimi zaman duvarlardan fısıltılar sızar; kimileri bunun geçmiş olduğunu söyler, kimileri de sonsuza kadar kaybolanların sesleri.