Sunucu odasındaki mavi ışıklar, iki bedenin ritmik nefesleriyle birlikte loş odanın duvarlarında upuzun gölgeler yaratıyordu. Asena, parmaklarını Demir’in omuzlarına daha da dolayarak onu kendine çekti. Bu daracık uzay üssünde, Jüpiter’in çekim dalgaları dış gövdeyi her sarstığında, birbirlerine daha sıkı tutunuyorlardı. Üzerlerindeki unvanlar, kodlar ve rütbeler, tenlerinin sıcaklığı karşısında tamamen anlamını yitirmişti.
Ancak bu kuralsız evren, terminalin üzerinde yanıp sönen kırmızı bir uyarı ışığıyla aniden bölündü.
Bip. Bip. Bip.
Asena, dudaklarını Demir’den zorlukla ayırarak başını yana çevirdi. Terminal ekranındaki mavi karakterler yerini hızla akan kırmızı hata kodlarına bırakıyordu.
"SİSTEM UYARISI: YÖRÜNGE KAYMASI HIZLANDI. KRİTİK SEVİYE: %88"
"Zamanımız bitti," diye fısıldadı Asena, gözlerinde az önceki tutkunun yerini alan o ani gerçeklikle. Demir’in omuzlarındaki ellerini yavaşça çekti ve panelin üzerine doğru doğruldu. "Jüpiter bizi beklediğimizden daha hızlı çekiyor. Eğer sistemi şu an açmazsak, bir daha ateşleme yapacak gücümüz kalmayacak."
Demir, kadının bu ani profesyonel dönüşüne ayak uydurmaya çalışarak bir adım geri çekildi. Göğsü hâlâ hızla inip kalkıyordu. "Yap o zaman. İstasyonu kurtar, Şef."
Asena, elleri hafifçe titreyerek ana ekranın üzerindeki onay butonuna bastı.
"SİSTEM SIFIRLANIYOR... YAPAY ZEKA 'MİNVA' AKTİF."
Odanın tavanındaki beyaz florasan lambalar büyük bir gürültüyle yandı. Steril, bembeyez bir ışık tüm odayı kaplarken, köşelerdeki güvenlik kameraları mekanik bir sesle dönerek doğrudan platformun ortasındaki ikiliye kilitlendi. Merceklerin odaklanma sesi, aralarındaki o büyülü karanlığı bıçak gibi kesti.
"Hoş geldiniz, Şef Vance," dedi tavandaki hoparlörlerden yükselen mekanik, kadınsı bir yapay zeka sesi. "Minerva-4 ana sistemleri stabil hale getiriliyor. Hayati fonksiyonlarınız normal. Alt kat işçisi Demir’in bu bölgedeki yetkisiz varlığı tespit edildi. Güvenlik protokolü uygulansın mı?"
Asena, üzerindeki işçi tulumunun yakasını hızla düzeltti, dağılan saçlarını tek bir hamleyle arkaya topladı. Demir’e bakmadan, doğrudan ana ekrana yöneldi. Sesi artık tamamen buzdan bir duvardı.
"Protokolü iptal et, Minva. İşçi Demir benim emrimle burada. Ana iticileri ateşleme konumuna getir."
"Anlaşıldı, Şef."
Demir, bembeyaz ışığın altında Asena’nın sırtına baktı. Az önce ona "bana kim olduğumu unuttur" diyen kadın, saniyeler içinde o aşılmaz Minerva Şefi maskesini yeniden takınmıştı. Kameraların soğuk mercekleri üzerlerindeyken, aralarındaki mesafe yeniden ışık yılları kadar açılmıştı.
"Ben alt katlara dönüyorum, Şef," dedi Demir, sesindeki kırgınlığı gizlemeye çalışarak. "İticilerin mekanik takibini oradan yaparım."
Asena terminale bakmaya devam etti, arkasını dönmedi. Sadece çenesi hafifçe kasıldı. "Güzel olur, işçi. Yerinde olman sisteme güven verir."
Demir odanın ağır çelik kapısına doğru yürürken, kameraların onu adım adım takip ettiğini hissedebiliyordu. Ama canını yakan şey kameralar değil, arkasında bıraktığı kadının o amansız, sessiz profesyonelliğiydi.