Elvira Salas öldü. Ama o yolda bir şey kaldı.
Yaşlılar dersi ki bazı acılar toprağa işlermiş. Özellikle haksız acılar, karşılıksız kalan acılar. O yolda, o virajda, Elvira'nın Ramon'dan gerçekleri duyduğu o noktada toprak farklıydı. Kışın bile orada kar erimezdi. Yazın ise orada toprak yeşermezdi.
Ve ekim geceleri-sadece ekim geceleri- beyaz elbiseli bir kadın tam orada belirirdi.
"Kimi arıyor?" Diye sorardı çocuklar. Uzun bir sessizlik olurdu. "Ramon gibi adamları," derdi en sonunda. "Güzel sözlerle kadınları kandırmaya çalışan yalancıları. Gözlerini ateşten ayırıp çocuklara bakardı. O bakışlar, insanın içine işlerdi." Elvira onlara kasabaya gidip gitmeyeceklerini sorar. Ama aslında onun gitmek istediği yer kasaba değildir. "
" Nereye götürür onları? " Diye fısıldayarak sorardı çocukların en küçük olanı.
Dona Mercedes bir şey söylemezdi.
Sadece ateş sönerdi tam o an.