Son Vâris aşk ve savaş

Gülümseyerek ona yaklaştığımı görünce kaşlarını çattı. Ruhunda ki gerginlik yüzünden hissediliyordu. Yaptığının bir cezası olacağını biliyordu, fakat sonucun ne olacağını tahmin edemezdi. Bir adım daha attığım da, "mecburdum" dedi, "mecburdum, üzgünüm." "Mecburdun" diyerek onu tekrarladım, nefesini hissedecek kadar ona yaklaştığımda korkmuyordu, ama tedirginliği gözlerinden okunuyordu. Kaybetme korkusunun tedirginliği, beni sonsuza kadar kaybettiğini düşünüyordu. Göz temasını kesip, aniden ona sarıldığımda vücudu kasıldı. "Hepsini unuturuz" dedim kısık ve ifadesiz sesimle. Tam ellerini kaldırıp belime dolamaya hazırlanıyordu ki, elbisemin kolundan çıkardığım bıçağı sağ omzunun hemen altına sapladım. Acıyla inledi ama yine de ellerini kaldırıp bedenimi sardı. Bıçağı çıkarıp ikinci defa sapladım sırtına. Bu kez sesi çıkmadı, beni durdurmak için bir girişimde bulunmadı. "Bu acıyı bana dokunmadan da verebilirdin" dedi başı omzumdayken, "hatta daha fazlasını." Ondan ayrılıp yeniden gözlerine baktım. "Verebilirdim ama her omzuna dokunduğunda bana yaptığın şey yüzünden canımın ne kadar yandığını hatırla istedim."