Stadyumdaki Sır
Emir ve arkadaşları, Aras'ın peşinden sessizce ilerliyordu.
Artık şehirde sadece zombiler yoktu. Onları izleyen başka insanlar da vardı.
Her köşe başında yeni bir tehlike çıkabilirdi.
Saatler süren yürüyüşten sonra sonunda stadyumun yüksek duvarları göründü.
Derya umutla baktı.
"Gerçekten güvenli bölge burası mı?"
Aras cevap vermedi.
Yüzündeki ifade hiç rahat değildi.
"Burada dikkatli olun. Her şey göründüğü gibi değil."
Stadyumun kapısına geldiklerinde iki asker onları durdurdu.
"Durun! Kimlik kontrolü."
Hasan öne çıktı.
"Biz hayatta kalanlarız."
Askerler onları içeri aldı.
İçerisi dışarıya göre çok daha düzenliydi.
Elektrik vardı.
Yiyecek depoları vardı.
Doktorlar yaralı insanlarla ilgileniyordu.
Bir anlığına herkes rahatladı.
Can etrafına bakıp gülümsedi.
"Burada güvende miyiz?"
Emir cevap vermeden önce etrafı inceledi.
Bir şey garipti.
Çok fazla asker vardı.
Çok fazla kamera vardı.
Ve herkes korkmuş görünüyordu.
---
Bir süre sonra Aras'ı başka bir odaya götürdüler.
Emir peşinden gitmek istedi ama askerler izin vermedi.
"Beklemeniz gerekiyor."
Saatler geçti.
Sonunda Aras geri geldi.
Ama yüzü değişmişti.
"Gitmemiz lazım."
Emir şaşırdı.
"Ne oldu?"
Aras etrafa baktı ve alçak sesle konuştu.
"Stadyum güvenli bölge değil."
Kerem'in gözleri büyüdü.
"Ne?"
Aras devam etti.
"Burası virüsü araştıran insanların merkezi."
Derya fısıldadı:
"Yani burası..."
"Evet." dedi Aras.
"Burada insanlar kurtarılmaya değil, incelenmeye getiriliyor."
Emir'in içi buz kesti.
"Kim tarafından?"
Aras cebinden küçük bir dosya çıkardı.
Dosyanın üzerinde tek bir yazı vardı:
PROJE: SON SIĞINAK
Emir dosyayı açtı.
İçinde salgının ilk gününe ait bilgiler vardı.
Virüsün tesadüfen ortaya çıkmadığı yazıyordu.
Bir deney sonucuydu.
Ve deneyin amacı...
Dünyayı değiştirmekti.
Tam o sırada alarm sesi duyuldu.
DİİİT!
DİİİT!
Stadyumun ışıkları kırmızıya döndü.
Hoparlörden bir ses geldi.
"Dış kapılar açıldı."
Herkes dondu.
Askerlerden biri bağırdı:
"Bu nasıl olabilir?"
Aras pencereye koştu.
Dışarı baktığında yüzü bembeyaz oldu.
"Hayır..."
Emir yanına geldi.
Stadyumun dışındaki binlerce zombi kapılara dayanmıştı.
Ama en önde duran şey...
Diğerlerinden farklıydı.
Daha büyük.
Daha hızlı.
Ve onları görüyordu.
Aras yavaşça konuştu:
"Bu imkânsız..."
Emir sordu:
"Ne?"
Aras gözlerini ondan ayırmadan cevap verdi.
"Virüs sadece insanları değiştirmedi..."
"Onları geliştirdi."
Ve o anda stadyumun ana kapısı kırılmaya başladı.
