Defne, arkasından gelen sert bir sesle olduğu yerde donup kaldı.
Yavaşça kapıya baktı.
Kapı aralıktı.
Ve adam içeri girmişti.
Yüzünde garip, anlamını çözemediği bir gülümseme vardı. Defne’nin kalbi hızla çarpmaya başladı.
Geriye doğru bir adım attı.
Adam ise hiçbir şey söylemeden ona doğru yürümeye başladı.
Defne kaçmaya çalıştı fakat adamın yaklaşmasıyla paniğe kapıldı. Geri geri giderken ayağı bir şeye takıldı ve yere düştü.
Adam birkaç adım daha attı.
Defne elleriyle geriye doğru sürünerek uzaklaşmaya çalışıyordu.
Adam onun önünde durdu ve yüzüne doğru eğildi. Aralarındaki mesafe neredeyse yok olmuştu.
Defne, adamın elinin kendisine doğru uzandığını görünce hiç düşünmeden bütün gücüyle karşılık verdi.
Adam bir anda duraksadı ve acıyla geri çekildi.
Defne bu anı kaçmak için kullandı.
Hızla ayağa kalktı ve etrafına baktı.
Kapı.
Hayır.
Adam hâlâ oradaydı.
Defne’nin gözü odanın arkasındaki pencereye takıldı.
Başka çıkış yoktu.
Hiç düşünmeden pencereye koştu, pencereyi açtı ve arkasına bile bakmadan dışarı atladı.
Yere sertçe düştü.
Başını kaldırmaya çalıştı fakat görüntü bulanıklaşmaya başlamıştı.
Sesler birbirine karışıyordu.
“İyi misiniz?”
“Ambulans çağırın!”
“Birisi yardım etsin!”
Defne gözlerini açık tutmaya çalıştı.
Ama başaramadı.
Gözleri kapandı.
Sokaktan gelen insanların sesleri arasında Defne baygın bir şekilde yerde yatarken adam pencerenin arkasında sessizce bekliyordu.
Aşağıda giderek daha fazla insan toplanıyordu.
Adam birkaç saniye boyunca Defne’ye baktı.
Sonra yüzündeki o garip gülümseme yeniden belirdi.
Aşağı inmekten vazgeçti.
Sessizce arkasını döndü.
Ve karanlığın içinde kayboldu.