Ertesi sabah, gözlerini açan Rin, yataktan kalktığında Celeste'in uyuduğunu fark etti. Yavaşça kalkıp, odanın kapısını araladı. Güne başlamak üzereyken, herkes gibi sabah hazırlığına geçtiklerinde bir şey fark ettiler: Okulda dedikodular başlamıştı.
Öğle saatlerinde, okulda Celeste ve Rin’in birlikte okula geldikleri herkesin dikkatini çekmişti. Bir süre önce birbirlerine sadece birkaç kelime söyleyen bu iki kız, şimdi birlikte hareket ediyorlardı. Hatta bazen aynı sınıfta, aynı masada oturduklarında, insanlar garip gözlerle bakıyorlardı.
"Herkesin dedikodusunu duydum. Ne oldu? Neden sürekli birlikte takılıyorsunuz?" Luna, alaycı bir şekilde yaklaşıp Celeste'e sordu. "Birlikte kaldınız mı?"
Celeste, başını çevirdi ve gülümsedi, ama bu gülümseme, bir meydan okuma gibiydi. "Bunu neden soruyorsun? Sadece arkadaşız, bu kadar basit."
Luna biraz daha yaklaştı ve başını sallayarak "Belli ki çok yakınsınız, bu kadar da arkadaşlık olmaz," dedi.
Celeste, bir an durakladı ama sonra gülümsedi. "Yalnızca birlikte vakit geçirdik. Bunu anlaman için biraz zamana ihtiyacın olabilir, ama biz böyle mutluyuz."
Rin, bu sahneyi izlerken içinde bir huzur buldu. Celeste, her zaman olduğu gibi güçlüydü. Hiçbir şey onu sarsamıyordu. Ve bu da Rin’in güvenini kazandırıyordu.
"Hadi gidelim," dedi Rin, gülerek. "Birlikte okula geldik diye bu kadar büyütmesinler."
Celeste ona bakıp başını salladı. "Evet, seninle her şey çok daha kolay."