Günler geçmişti. Ankara'nın bahar rüzgârı camlara vururken, Asena hâlâ görevdeydi.
Ama bu defa içinde taşıdığı yük çok daha ağırdı.
Silah değil...
Can.
Minicik bir kalbin sorumluluğu.
Her sabah gözlerini açtığında ilk düşündüğü şey, artık bir çatışma değil, “Bu kalp bugün de atıyor mu?” sorusuydu.
Korkuyordu.
Ama korkudan çok daha güçlü bir şey vardı içindeki:
Anne olma arzusu.
Ömer ise değişmişti.
Daha dikkatli, daha duyarlı, daha endişeliydi.
Okuldaki öğrencileri artık ona farklı bir gözle bakıyordu.
“Hocam niye bu kadar duygusalsınız bugün?”
“Hayatın başka bir sınavına giriyorum çocuklar,” dedi Ömer, gülümseyerek.
“Ve bu defa kazanmam gereken sınav sadece benim değil.”
Her akşam Asena’nın baş ucuna oturuyor, ellerini tutuyor, karnına eğilip konuşuyordu.
— “Minik kahraman, annen seni çok seviyor biliyor musun?”
— “Ben de. Belki senden bile çok.”
Tam da Asena’nın görevden uzaklaştırılması düşünülürken, bir olay daha patlak verdi:
Şüpheli bir bombalı paket... Ankara Adliyesi'nin önünde.
Ve olay yerine en yakın ekip: Asena ve ortağı.
Asena tereddüt etti.
— “Komiserim… ben artık sadece kendim değilim.”
— “Ama biz senden başka kimseye güvenemeyiz Asena.”
Ve işte yine ölümle göz göze geldiği o an.
Karnına sarıldı içten içe.
Ama görev, görevdi.
Ve vatan…
Bazı hayatlar uğruna feda edilmeye değecek kadar kutsaldı.
“Eğer bu görevden dönmezsem…”
“Ömer seni hep sevecek.”
“Ve minik mucizem... sen hep hatırlanacaksın.”
Kapanışta patlama olmadı.
Ama içerideki bomba, Asena'nın ruhuna yerleştirildi.
Zamanı geldiğinde...
O kalp çatlayacaktı.