Bölüm 1

Bir zamanlar tabiatın en güzel köşelerinden birinde bir krallık varmış. Bu krallığın ahalisi mutlu, mesut yaşar, kral zaferleri ve halkına olan adalet ve sevgisiyle tanınırmış. Böylesine güzel bir krallıkta 18 yaşında, huzurlu evinde annesi ve 14 yaşlı kız kardeşiyle yaşayan, babasını 2 sene önce kaybetmiş Evelyn isminde güzel, narin bir kız varmış. Annesine ve kardeşine yardım eden, köyde herkes tarafından sevilen bu neşeli kız, güzel kalpli ve narin ruhluymuş. Boş zamanlarında herkesten gizli gittiği bir nehir varmış. Burda oturup güzel, türlü resimler çizermiş. Her akşam yatmadan önce babasının ruhu için dua eder, her sabah erkenden kalkıp yine işe koyulurmuş. Haftanın belirli günlerinde Evelyn ve onun gibi köyün bir grup genç kızı nehre gelip çamaşır yıkar, birlikte şarkı söyleyerek güzel zaman geçirdikten sonra aynı neşeyle evlerine dönerlermiş.
Günlerin birinde Evelyn yine arkadaşlarıyka birlikte nehre gelir. Ama bu sefer her zamankinden farklı bir şey vardı. Genelde kızladın çamaşır yıkadığı yerde bir kaç atlı genç adam durmuştu. Soluklanıyor gibilerdi. Kızlardan biri, ortaboylu sarışın bir kız; Mira fısıldadı:
- Bunlar da kim? Burada ilk defa görüyorum. Şimdi ne yapacağız? Nehrin diğer tarafına geçmemiz gerekicek.
İçlerinden Cassia onaylayarak:
-Haklısın, ama bunun için geldiğimiz yoldan geri dönüp başka bir yolla gitmemiz gerekir. O da çok zamanımızı alır. Bunlar kim ya. Burası bizim yerimiz hep biz geliriz.
Evelyn dayanamayıp:
-Tamam kızlar, her şeyi soruna çevirmeyin. Konuşup hallederiz. Burada genelde bizim olduğumuzu bilmiyorlar demek ki. Zararsız insanlara benziyorlar. Hem 3-5 kişiden ne olucak?
Mira:
- Aklını mı kaçırdın Evy, tanımadığın insanlarla elin adamıyla mı konuşacaksın?
Evelyn:
- Evet? Ve burdan gitmelerini söyleyeceğim.
Bunu diyip onlara doğru yürümeye başladı. Kızlar cesaret edip onu takip edemediler ve oldukları yerden izlemeye başladılar.
Evelyn atlıların yanına gelip onların önünde durdu:
-Afedersiniz, ama burası bizim bölgemiz. Her hafta aynı gün gelip burada çamaşır yıkarız. Sizden burayı terke etmenizi rica ederim.
Kendinden emin sesiyle konuşan Evelyn atlıların dikkatini çekmeyi başarmıştı. İçlerinden biri ona doğru yaklaşarak:
-Afedersiniz genç bayan, ama bölgenin size ait olduğunu düşünmüyorum. Burası ortak bir nehir ve herkes tarafından özgürce kullanılmaktadır. Ayrıca buraya bizden sonra geldiğiniz için bizi gönderme gibi bir hakkınız olduğunu düşünmüyorum.
Evelyn:
-Ama biz heo gelir burda çamaşır yıkarız. Şimdi diğer tarafa geçersek zaman kaybederiz. Öğlene kadar işimizi bitirip geri dönmemiz lazım.
Bir diğer adam arkasını dayadığı ağaçtan ayrılıp onlara doğru yaklaşır:
-Kusurumuza bakmayın, haklısınız, hemen gidiyoruz.
İçlerinden biri itiraz ederek:
-Ama Arnold-
-Hemen dedim.
Atlılar toplanmaya başlarlar ve Arnold ata bindikten sonra son kez Evelyn'e doğru bakar:
-Tekrardan özür dileriz.
Bunu söyledikten sonra ordan uzaklaşırlar.
Kızlar şaşkınlık içerisinde izledikten sonra kendilerine gelip nehre iner ve çamaşır yıkamaya başlarlar. Evelyn ise garip bir şekilde hiç konuşmadan, ne düşündüğünü kendisi bile bilmeden her zamankinden farklı bir biçimde, dalgınlıkla işini yapmaya devam eder. Hatta bu esnada bir kere atlıların gittiği tarafa doğeu bşle bakmış, sonra ne yaptığını anlayamadan işine devam etmişti.