(ARYAZ’IN ANLATIMIYLA)
Nastya gittikten sonra gerçekten üşüdüğümü hissettim. Hayır, havadan değildi bu üşüme onun yokluğundandı. Bembeyaz ve bir o kadar da üşümüş elleri tenimde gezinirken kendimi çok değişik hissettim. Kafamız karışmıştı. Tüm mesele buydu. Gece ayın ışığında ne kadar da güzel görünüyordu. Onu görünce nutkum tutuldu, pijamalarının içinde bile çok çekiciydi.
O gece güvertede uyumuşum. Uyandığımda Nastya’nın saçlarımla oynadığını gördüm. Gözlerimi hemen geri kapadım. Uyandığımın farkına varmadı bile. Elimi onun elinin üstüne koydum. Saçlarımı okşarken o kadar rahat hissediyordum ki… Karya onu kahvaltı için çağırıyordu. “Birazdan Karya.” Sonra elini çeneme koydu ve yanağıma bir öpücük kondurdu. Mutfağa gittikten sonra kalktım. Hayatımın en huzurlu anı olabilirdi. Kahvaltımı ettikten sonra yeni adanın çok uzakta olduğunu fark ettim ve bunu onlara söyledim. Günün kalanında sadece yatağıma uzanıp Nastya ile alakalı düşünüp salak salak sırıttım.
