(NASTYA’NIN ANLATIMIYLA)
Uyandığımda saat 10.30’du bu kadar uyumam bir mucizeydi. Adaya yanaşmıştık. Karya, yanıma geldi. Uyanıp uyanmadığımı kontrol etti ve çıktı. Bu davranışı beni baya huzursuz etti. Pijamalarımı çıkartıp, kıyafetlerimi giydim. Bu sefer ayrılmayacaktık.
Aryaz önden yürürken Karya beni kolumdan çekti. “Aryaz, seninle alakalı hislerini bana anlattı. Şimdi bunu konuşmayalım. Gemide anlatacağım. Sabah yanına geldim çünkü senin duymanı istemiyordu ve benden uyuyup uyumadığını kontrol etmemi istedi.”
”Tamam, sonra konuşuruz.” Yürümeye devam ettik. Aryaz çaresizce anne ve babasına sesleniyordu. Gözlerinden ve sesinden çaresizlik okunuyordu.Yürümeye devam ederken karşımıza bizim yaşlarımızda bir erkek çocuğu çıktı. Çocuk diyorum çünkü 16 yaşında olduğunu tahmin ediyorum ve biz de tam reşit sayılmayız. (Ben ve Aryaz 17, Karya 15 yaşında) “Adım Koray ve ikinizin ailesi hakkında da çok şey biliyorum ancak bu biraz zorlu hale gelmeli… Biriniz ölmeli ve ben bunu yapmayacağım siz birbiriniz öldüreceksiniz. Küçük hizmetçinize bir şey yapmanıza gerek yok.”
”Sana neden güvenelim ve neden birbirimizi öldürmemizi istiyorsun?”
”Çünkü ailenizin yaşadığı adayı biliyorum. Ailem onları esiri olarak tutuyor ve sizin gelmenizi bekledik. Bir varis ölmeli ki kendi krallığımızı kurabilelim. Karar sizin. Zaten düşman değil misiniz?”
Kılıcımı çektim ama Aryaz elini kılıcına götürmedi bile.
“Aryaz çok özür dilerim…”
”Öldürebilirsin beni…”
Aryaz’a doğru koşmaya başladım ama hedefim o değildi. Arkasındaki kişiydi. Aryaz’a koşar gibi yaptım ve ani bir manevra ile yönümü değiştirip kılıcımı Koray’ın göğsüne tuttum.
”Şimdi, kolay yoldan mı halledelim yoksa zor yoldan mı çözelim?”
”Her zaman bir orta yol vardır.”
Karnıma bir bıçağın girdiğini hissettim, onu zaten öldüremezdim. Öldürmek caniceydi. Kılıcım elimden düştü.
Gözlerim kapanmadan önce gördüğüm son şey Koray’ın yere düşen kellesi ve her tarafı kan olan Aryaz, başımda karnıma tampon yapan ve ağlayan Karya…
Gözlerimi açtığımda Karya sıkıca bana sarıldı. Yaram çok derin ve büyük değildi. Aryaz’ı ilk defa bu kadar gergin görüyordum. Uyandığımı görünce biraz gevşedi.
”Onu öldürdüm. Annemlerin yerini asla öğrenemeyeceğiz…”
”Belki de yalan söylüyordu.”
”Hayır, mektuplar bulduk ve annesine bizim anne ve babamız hakkında şeyler yazmış.”
”Onları bulacağız.”
Bota bindik ve Osalya Adasına doğru yola çıktık.
