(ARYAZ’IN ANLATIMIYLA)
İkilem, ne kadar derin anlamlar taşıyan bir sözcüktü. İ-ki-lem. 3 hece 6 harften oluşan, söylenmesi kolay olan bu kelime aslında yaşanması en zor kelimedir. Şu an içinde bulunduğum durum gibi. Annemizi ve babamızı bulabilecek miydik, onlar yaşıyor muydu, Nastya’ya aşık mıyım, o bana aşık mı, Karya gerçekten Nastya’nın kardeşi mi?
İşte bu sorular benim ikilemimi oluşturuyor çünkü sadece iki şıkkınız ancak tek cevap hakkınız var: Evet veya hayır.
Nastya ile Ben
Cennet ile Cehennem
İyilik ile Kötülük
Aydınlık ile Karanlık gibiyiz.
Nastya benim cennetimken ben onun cehennemiyim.
Nastya benim iyiliğimi sağlarken ben ona farkında olmadan kötülük sağlıyorum.
Nastya benim yoluma ışık tutarken benim karanlığım o ışığı yok ediyor.
İşte bu yüzden Nastya’ya aşık olamam, beraber olamayız, yapamayız.
Kaybederiz ve kayboluruz.
Ben kaybetmeye ve kaybolmaya hazırım ama o…
O benim herkesim ama ben onun hiç kimsesi…
O benim cennetim evet ama kendi cennetim için onu cehenneme çekemem.
“Etkiler herkesi, nefesi keser kesin. Benim herkesi, o da benim herkesim*”
“Serseri bi’ çocuğum o ise prensesim.*”
(*Herkesim/Aqtaii)
“Bana müjde ver cennetten, benim cennet gözlüm ahiretten*”
(*Herkesim/Aqtaii)
“Aslında çok doldum, karşında bu gece zor durdum.”
(Aslında/Lust,Resit Kemal)
Onu düşünürken aklımda bu şarkılar çalıyordu…
