SON IŞIK

Hayatın yakalayamadığınız deli coşkun akan bir ırmak olduğunu anlamanız size bir farkındalık kazandırır. Bir anda dank eder kafanıza. "Ben bu ırmakta yüzmüyorum sadece sürükleniyorum." Kollarınız kulaç atmaktan yorulmuş, ciğerleriniz her nefesi havadan koparıp içine çekmeye çabalamaktan şişip patlayacak hale gelmiştir. Siz mücadeleyi kaybetmiş, mücadele sizi ve bedeninizi yenmiştir. Tükendiğinizin kanıtı bir uyku girer bedene ancak gözlerinizi kapatabileceğinizi sanmayın. O ırmak taşlarla dolu. Aşağı, en dibe düşmeden önce yolunuzdaki tüm o kayalara çarpmak zorundasınız. Birkaç kulaç atıp hayatın önünüze fırlattığı birkaç taştan kaçabilirsiniz. Tabi bu her zaman gerçekleşmez. Bazen kaçacak yer yoktur. Önünüzdeki o engellerin bazıları kaçınılmazdır. Onlar aileniz, okulunuz, arkadaşlarınız veya işiniz olabilir. Söz konusu benim hayat akıntımsa o taşlar bunların hepsi oluyor. Bazen merak ediyorum beni yaralayacak kaya parçaları değil de o akıntıda hayatta kalmamı sağlayacak can simidim olsalardı nolurdu? Genç kadın güneşin batmaya başladığı vakitlerde odasında tek başına yazdığı günlüğün sayfasını son bir kez daha okudu. Parmaklarıyla ekrana dokundu, yazdığı cümlelerin hissettirdiklerini de tıpkı düşündüklerini aktardığı gibi tablete geçirip geçiremeyeceğini merak etti. Belki kalbindeki bu buhrandan kurtulabilirdi. Kimse fark etmese de kendi kendini içinden çıkamayacağı bir yere gömmüştü. Bir anda içinden birinin onu kurtarmasını diledi. Aksi takdirde tüm bu düşünceler mezarı olacaktı. Dileğinin imkansız olduğunu kendine hatırlatıp alaycı bir şekilde sırıttı. O odaya arkasını dönüp giderken günlüğünün sayfaları açık tavana bakıyordu. Kadın bunu bilmiyordu ancak o sayfaların varlığını farkına varan biri daha vardı. Onun her gününü okuyan, tüm kötü hislerini bilen, canını yakan herkesi tanıyan biri... Kim bilir belki de kadının dileğini yerine getirirdi.