Matthew çok uzaklara daldı ve konuştu:
-Tom ve Hannah ile anaokulundan beri tanışıyoruz. İlkokulu ve Ortaokulu da birlikte okumuştuk. Tabii o zamanlar urbex nedir bilmiyordum. 6.sınıfa geçince evimin yakınlarında ki benzin istasyonunun kazandığını fark ettim. Harabeye dönmüş haldeydi ve ilgi çekici görünüyordu. Oraya gitmeyi çok istemiştim bu yüzden internette "terk edilmiş yerleri araştarırma" diye arattım ve urbex nedir ne değildir onu öğrendim. Bunu çok havalı ve eğlenceli buldum, gidip bunu Tom ve Hannah ile paylaştım. Bunun üzerine haftasonu oraya gitmeye karar verdik. Gittiğimizde çok sıradan geçti, eğlendik, fotoğraf ve videolar çektik. Geri döndüğümüzde bunu sık sık yapmaya karar verdik ve urbex grubumuz böyle kuruldu. Benzin istasyonundan sonra terk edilmiş bir eve girdik bu sefer daha profesyonel davranıyorduk. Ev çok korkunçtu, bir odasında kurumuş kan lekeleri gördük hatta. Biliyorsun ki Tom ürkek biri o an korkudan çığlığı basıp arkasına bakmadan kaçmıştı. O günden sonra urbexlerde daha dikkatli olduk. Sonra terk edilmiş hamburgerci, pizzacı, benzinlik, park, market vb. Diye gitti en sonunda Wonder Stage faciası yaşandı işte...
Melania düşünceli bir ifadeyle baktı.
-Bir tane urbex anısı anlatabilir misin?
Matthew önce biraz düşündü.
-Aklıma bir tane geldi anlatayım o zaman. Geçen sene yine büyük bir urbex planı yaptık, bu sefer terk edilmiştir hastaneye gidecektik. Cidden oldukça ücra bir yerdeydi, ayrıca sessiz. İçeri girdiğimizde Tom her zamanki gibi klasik "hadi gidelim!" demeye başladı. Hannah ise onun aksine heyecanlı ve meraklı görünüyordu. Aşağılara indikçe gizli kapılar bulduk. Önce biraz korktuk tabii ama sonunda bir şekilde asıldılar. Bazı odalar kan lekeleri, kemikler ve garip semboller vardı. Farklı dillerde dokümanlar vardı ayrıca bu dilin ne olduğunu çok araştırdık ama hiçbir dille uyuşmuyordu. Aynı dil kanla duvarlara da yazılmıştı. Her yer sedye ve küvet doluydu ayrıca bazı korkunç sesler duyduk ve anlamsız şeyler gördük. Keşke o günden sonra bir daha böyle işlere bulaşmasaydık...