Bölüm 5

Sayfa 5: Cihaz ve Blackwood'ların Yemini ​Mağaradaki kobalt mavisi küre, Elara'nın tüm bilimsel mantığını altüst ediyordu. Mermer kaidenin üzerindeki o nesne, binlerce yıllık bir gücü barındırıyor gibiydi. Elara, el fenerinin ışığını yaklaştırarak nesneyi inceledi. Küre, ne metalden ne de taştan yapılmış gibi görünüyordu; dokunulabilir bir ışık parçasıydı sanki. "Ne demek bir cihaz?" diye sordu Elara, sesi mağaranın nemli havasında titriyordu. "Antik bir kültün ritüel nesnesi olmalı." Ezra, gaz lambasını mağaranın girişindeki bir çıkıntıya bıraktı. "Antik, evet. Ritüel, hayır. Bu, denizin enerjisini manipüle eden bir araç, Doktor. Elias Blackwood, bu feneri yaparken, bulduğu bu küreyi bir lanet olarak gördü. O, bizim ilk bekçimizdi ve o gün, feneri sadece gemilere yol göstermek için değil, bu kürenin gücünü mühürlemek için inşa etti." ​Ezra, mağara duvarlarındaki oyulmuş figürleri işaret etti. "Bakın. Bu semboller, bir tanrıyı değil, bir olayı anlatır. Yüzlerce yıl önce, bu küre, denizden büyük dalgalar, kontrol edilemez fırtınalar yaratmak için kullanıldı. Her kullanılışında, medeniyetler yok oldu. Elias, bu felaketlerin en sonuncusunu durdurmak için küreyi buraya, dünyanın izole bir köşesine sakladı. Ve Blackwood ailesinin her yeni bekçisi, bu sırrı ve yemini devraldı: Işık yandıkça, küre sessiz kalacaktır. Fenerimiz, sadece bir ışık kaynağı değil, aynı zamanda kürenin enerjisini baskılayan bir odak noktasıdır." Elara, şaşkınlık ve hayranlık karışımı bir ifadeyle başını salladı. Bir tarihçi olarak, elindeki tüm kanıtları hiçe sayan bir efsaneyle karşı karşıyaydı. Ancak Ezra'nın gözlerindeki ciddiyet ve inanç, ona bu hikayenin bir masal olmadığını söylüyordu. ​"Peki, neden şimdi ortaya çıktı?" diye sordu Elara. "Kayıtlarda böyle bir cihazın varlığına dair en ufak bir ipucu yok." Ezra, mağaranın rutubetli havasını içine çekti. "Çünkü Blackwood'ların nöbeti sona eriyor. Yeni, otomatik fenerin ışığı bizim asırlık ritüelimizin gücüne sahip değil. Fenerin ruhu ölecek ve kürenin üzerindeki mühür zayıflayacak. Zayıfladı bile." Tam o anda, mağaranın dışından, yani fenerin tepesinden, tiz ve tek bir çatırtı sesi duyuldu. Ezra, anında irkildi ve gözleri küreye odaklandı. Küre, artık sadece hafifçe titremiyor, daha belirgin ve düzenli bir şekilde parlıyordu. "Gitmemiz gerek," dedi Ezra, aceleyle. "Zamanımız doldu."