"Bir operasyon başlamadan önce sessizlik olur. En tehlikeli sessizlik..."
O gece uyuyamadım.
Koğuşun ışıkları çoktan kapanmıştı.
Elif'in yatağından düzenli nefes sesleri geliyordu. Karşı ranzadaki asker çoktan derin uykuya dalmıştı. Koridordan ara sıra nöbetçinin ayak sesleri duyuluyordu.
Ben ise tavana bakıyordum.
Yüzbaşının söylediği cümle zihnimde dönüp duruyordu.
"İlk operasyon hazırlığınıza."
Henüz görevin ne olduğunu bilmiyorduk.
Nereye gideceğimizi bilmiyorduk.
Sadece sabah dörtte hazır olmamız gerektiğini biliyorduk.
Derin bir nefes alıp gözlerimi kapattım.
Babamın bana mezun olduğum gün söylediği söz aklıma geldi.
"Korkarsan utanma. Korkmayan asker yoktur. Önemli olan korkuyla hareket edebilmektir."
Belki de gerçekten korkuyordum.
İlk kez...
Gerçek bir göreve bu kadar yaklaşmıştım.
---
Saat 03.30...
Alarm çalmadan gözlerimi açtım.
Koğuş buz gibiydi.
Botlarımı sessizce giyerken Elif de doğruldu.
"Bana alarm kurmana gerek kalmadı."
Gülümsedim.
"Zaten uyuyamadım."
"Ben de."
İkimiz de birbirimize baktık.
Heyecanımızı gizlemeye çalışıyorduk.
Hazırlandıktan sonra avluya indik.
Gökyüzü tamamen karanlıktı.
Projektörlerin beyaz ışıkları beton zemini aydınlatıyordu.
Araçlar çoktan hazırlanmıştı.
Motor sesleri geceyi bölüyordu.
Tim tek sıra hâlinde dizildi.
Birkaç dakika sonra Oğuzhan yürüyerek yanımıza geldi.
Bugün üzerinde tam teçhizat vardı.
Çelik yeleği...
Telsizi...
Kaskı...
Belindeki tabanca...
Bir anlığına onu ilk gördüğüm gün geldi aklıma.
O zaman bana sadece sert görünmüştü.
Şimdi ise omuzlarındaki sorumluluğu görebiliyordum.
"Dinleyin."
Herkes dikkat kesildi.
"Bugünkü görev gerçek operasyon değildir."
İçimizden birkaç kişi rahat bir nefes aldı.
"Ancak gerçek operasyon şartlarında yapılacak."
Rahatlayan yüzler yeniden ciddileşti.
"Hiçbir hata kabul edilmeyecek."
Elindeki haritayı açtı.
"Ekipler ikiye ayrılıyor."
İsimleri okumaya başladı.
"Teğmen Asena Kara."
"Buradayım komutanım."
"Benim ekibimdesin."
Ne diyeceğimi bilemedim.
Elif diğer ekibe geçmişti.
Kaan ve Mert de farklı timlerdeydi.
İlk kez tek başıma hissediyordum.
---
Araç yaklaşık bir saat boyunca dağ yollarında ilerledi.
Gün yeni ağarmaya başlamıştı.
Sis, vadinin üzerine çökmüştü.
Araç durduğunda ilk inen Oğuzhan oldu.
Hepimiz sessizce onu takip ettik.
Bulunduğumuz yer yüksek bir tepeydi.
Aşağıda sık çam ormanları uzanıyordu.
Rüzgâr sert esiyordu.
Oğuzhan haritayı yere serdi.
"Buradan başlayacağız."
İşaret parmağıyla rotayı gösterdi.
"Hedef noktasına ulaşmanız için üç saat süreniz var."
Bir asker el kaldırdı.
"Komutanım, hedefte ne var?"
Oğuzhan kısa bir süre sustu.
"Oraya vardığınızda öğreneceksiniz."
Her zamanki gibi...
Ne eksik konuşuyordu ne fazla.
---
Yürüyüş başladı.
İlk yarım saat herkes sessizdi.
Sadece botlarımızın taşlara çarpan sesi duyuluyordu.
Yokuş gittikçe dikleşiyordu.
Sırtımdaki çanta ağırlaşmıştı.
Nefesim hızlanmıştı.
Tam önümde yürüyen Oğuzhan bir anda durdu.
Arkasını dönmeden konuştu.
"Yoruldun."
Bu soru değildi.
Tespitti.
"Hayır komutanım."
Yürümeye devam etti.
"Yalan söyleme."
Ne diyeceğimi bilemedim.
Gerçekten yorulmuştum.
Ama bunu söylemek istemiyordum.
Birkaç dakika sonra kısa mola verildi.
Sırt çantamı yere bıraktığım an omuzlarımdaki yükün ne kadar ağır olduğunu hissettim.
Mataramdan su içerken Oğuzhan yanıma geldi.
"Sırt çantan."
Başımı kaldırdım.
"Evet komutanım?"
"Kemerini yanlış ayarlamışsın."
Şaşkınlıkla çantama baktım.
Hiç fark etmemiştim.
O diz çöküp kemeri düzeltti.
Hareketleri hızlı ve sakindi.
Ayağa kalktıktan sonra sadece tek cümle söyledi.
"Yük omuzlarında değil, belinde taşınır."
Sonra hiçbir şey olmamış gibi uzaklaştı.
Ben ise arkasından bakakaldım.
İlk kez...
İlk kez bana sadece bir asker gibi değil...
Tecrübesiz bir ekip arkadaşını eğiten biri gibi davranmıştı.
Belki de onu yanlış tanıyordum.
Belki de sertliğinin altında bambaşka biri vardı.
Ama bunu anlamak için önümde daha çok yol vardı.
Ve o yol...
Sandığımdan çok daha zorlu olacaktı.