Bölüm 4

Ertesi sabah Taehyung, yataktan kalkarken kafasında Jungkook’un mesajları dönüyordu. Bir yandan o kısa yürüyüş önerisi aklında, bir yandan da önceki günkü ufak yanlış anlama… Kendini merak ve hafif heyecanla doldurmuş hissetti. Kahvaltısını yaparken telefonu eline aldı. Mesaj gelmişti: Jungkook: “Bugün buluşmak için uygun musun? Hava güzel ve yürümek iyi gelir.” Taehyung bir süre düşündü. Bir yandan okul ve ev işleri vardı, bir yandan da merakı ağır basıyordu. Parmakları ekranda durdu, sonra mesaj yazdı: Taehyung: “Evet, uygun olur. Nerede buluşalım?” Cevap hızlı geldi: Jungkook: “Parkta buluşabiliriz. Sessiz, yürüyüş yapabileceğimiz bir yer.” Taehyung gülümsedi. Park… sessiz bir yer… küçük ve doğal bir buluşma. Bu, onun için rahat bir seçenekti. Buluşma zamanı geldiğinde Taehyung evden çıktı, elinde hafif bir sırt çantası. Parka doğru yürürken, her adımda kalbi biraz daha hızlandı. Etraf sessizdi, sadece kuş sesleri ve hafif rüzgar vardı. Parkın girişinde Jungkook’u gördü; yürüyüş yaparken biraz etrafa bakıyor, hafif gülümsüyordu. “Merhaba,” dedi Taehyung, biraz çekinerek. “Merhaba,” diye yanıtladı Jungkook, başını hafifçe sallayarak. “Burada buluşmak garip ama güzel.” Taehyung hafifçe gülümsedi. “Evet… gerçekten öyle.” Yürümeye başladılar. Başlangıçta kısa cümlelerle konuştular: hava, okul, iş yoğunluğu… ama yavaş yavaş konuşmaları daha rahat ve doğal hâle geldi. Taehyung, Jungkook’un yanında kendini daha huzurlu hissetmeye başladı. Bir süre sessizce yürüdüler, sadece ayak sesleri ve yaprakların hışırtısı vardı. Taehyung içinden, “Küçük tesadüfler bazen insanı düşündürüyor… o gün otobüs durağında ve mesajlarda yaşananlar, şimdi burada bir anlam kazanıyor,” diye geçirdi. Telefon titredi, mesaj geldi: Jungkook: “Bu yürüyüş iyi geldi. Senin için de öyle mi?” Taehyung telefonu açıp gülümsedi ve yazdı: Taehyung: “Evet, iyi geldi. Sessiz bir yerde yürümek ve konuşmak güzel hissettiriyor.” Birkaç dakika sessizlik oldu, sonra Taehyung tekrar yazdı: Taehyung: “Seni daha iyi tanımak iyi geliyor. Mesajlarda hissettiklerim gerçekmiş gibi.” Jungkook hafifçe gülümsedi, ekrana cevap yazdı: Jungkook: “Ben de aynı şekilde düşünüyorum. Mesajlar başlangıçtı, ama gerçek buluşma farklı hissettiriyor.” Taehyung telefonu cebine koydu ve etrafına baktı. Park sakin, birkaç insan yürüyordu ama kalabalık değildi. Her adımda, küçük bir güven ve rahatlık hissetti. Mesajlaşmalar başlangıçta kısa ve belirsizdi; şimdi yavaş yavaş tanışmanın, güvenin ve ufak flörtün doğal bir hâlini alıyordu. Yürüyüş boyunca küçük konulara değindiler: okul projeleri, en sevdikleri kitaplar, favori kafeler. Her cümle, onları biraz daha yaklaştırıyor, merak ve samimiyet yaratıyordu. Taehyung, Jungkook’un yanında kendini bir yabancı gibi hissetmiyordu artık. Buluşma sonunda parkta kısa bir mola verdiler. Taehyung hafifçe gülümsedi: “Bugün için teşekkürler. Bu yürüyüş gerçekten iyi geldi.” Jungkook başını salladı: “Ben de teşekkür ederim. Belki tekrar yaparız.” Mesajlar üzerinden başlayan küçük bir etkileşim, yüz yüze buluşmayla daha anlamlı hâle gelmişti. Taehyung eve dönerken, hem hafif yorgun hem de mutlu hissediyordu. Küçük tesadüfler, yanlış anlaşılmalar ve ufak mesajlaşmalar, şimdi güven ve merak dolu bir başlangıca dönüşmüştü.