Her şey o gece başladı.
Sarhoştum.
Ya da… öyle hatırlıyorum.
Her şey bulanıktı.
Işıklar fazla parlaktı, sesler üst üste biniyordu.
Birinin güldüğünü hatırlıyorum.
Belki benimle.
Belki bana.
Yürümeye çalıştım ama zemin kayıyordu sanki.
Biri kolumdan tuttu.
“İyisin,” dedi bir ses.
Yakındı. Fazla yakın.
Geri çekilmeye çalıştım.
Ama dengemi kaybettim.
“Dur…” dedim.
Sesim beklediğim kadar çıkmadı.
Elimi kurtarmaya çalıştım.
Parmaklarım birine değdi.
Tanıdık gibi.
Bir anlığına rahatladım.
Saçma bir şekilde.
Sonra içimde bir korku düğümlendi.
“Hayır,” dedim bu sefer.
Daha net.
Cevap gelmedi.
Sadece o sessizlik.
Ve nefes.
Çok yakın.
Çok ağır.
Kalbim hızlandı.
Geri gitmek istedim.
Ama hareket etmek…
sanki birine çarpmak gibiydi.
“Yapma,” diye fısıldadım.
Bu sefer eminim.
O an…
bir şeylerin yanlış olduğunu anladım.
Ama çok geçti.
Her şey birbirine karıştı.
Sesler, dokunuşlar, karanlık.
Ve sonra…
Hiçbir şey.
Sadece…
o ses kaldı.