Çığlığı kulaklarımda yankılanırken Barış ile karşılaşmam ile irkildim Barış kolumdan tutup beni bir odaya çekti kısık bir sesle.
- Çocuklar güvende seni bulmaya geliyordum iyi misin?
Helen Barış'a sıkıca sarıldı Barış bu olana bir anlam veremedi Helen her şeyin kontrolünden çıktığını his etmişti tıpkı hikâye anlatımının kontrolünden çıktığı gibi.
- Barış neden burada olduğumuzu öğrendim sanırım nasıl çıkacağımızı da biliyorum.
Barış güldü Helen'nin saçlarında elini gezdirdi sakin ve yumuşak bir ses tonu ile.
- Bir yol bulacağını biliyordum peki o kapandan nasıl çıktın?
Helen Barış'ın elini tutu ve aniden tüm gücü ile ters çevirdi karşısındaki kişi gerçek yüzünü göstermişti bu orada duran adamdı gülerek.
-Tahminimden zekisin ama bu seni elimden alamayacak.
Helen tam tersi yöne kaçmaya başladı adam elini düzeltip Helen'i saçından yakaladı Helen yerden aldığı bir cam parçasını adamın bacağına sapladı ama adam hiç his etmemiş gibi Helen'i sürüklenmeye başladı Helen pencereden Barış ve cocukların dışarıda olduğunu gördü ani bir kararla ayağına sapladığı camı çıkartıp kendi saçını ve adamın parmağını kesti bunun ardından hiç durmadan kendini pencereden aşağı bıraktı adam onu yakalamak için hamle yapsa bile elinde sadece yırtık bir kumaş parçası vardı Helen tüm hızıyla cocukların ve Barış'ın yanına koşarken sanki görünmez bir duvara çarpıp yere düştü bu canını fena halde yakmıştı şaşkın bir biçimde ayağıya kalktı elini bu görünmez duvara koydu ani bir hamleyle eğildi ve kafasının üstünden bir bıçak geçti Helen korkuyla arkasını döndü ard Arda gelen bıçak darbelerinden kaçarken yetimhanenin tepesine gözü kilitlendi daha önce hiç duymadığı güzellikte bir ses duydu bu ses yağmur damlası ile güzel tatlı bir kadının sesinin birleşmesi gibiydi kendini sese o kadar kaptırmıştı ki bedenine saplanan bıçağı his etmesi çok uzun sürdü acı ile dizlerinin üstüne çökünce adam kalan saçlarını sıkıca kavrayıp.
- Üzgünüm sana ismimi söylemedim bana istersen Hançer diye bilirsin
Helen gözünü yetimhanden hiç ayırmadı zorlanarak ve güçlükle nefes alarak.
- Sanırım il... İlahi bir hamlem var.
Adam gülerek Helen'i bıraktı ve yetimhaneye doğru ilerledi ilerlerken bağırdı.
- Çocukların beyninin senin beynine bağladığımız saçmalığına inanmadın umarım!
Helen zorlanarak güldü yavaşça gözlerinin kapatırken Barış'ın sesi kulağındaydı onu arıyordu.