📖 SON ÇIKIŞ KAPISI
BÖLÜM 5 — KAPININ ARDINDA
Kapı bir anda sarsılmayı bıraktığında, sınıfın içindeki sessizlik daha da ağırlaştı; çünkü insanın en çok korktuğu şeylerden biri, tehdidin devam etmesi değil, aniden kesilmesi ve neyin geleceğini bilmemesiydi. Lara tam olarak bunu hissediyordu.
Kalbi hâlâ hızlıydı.
Ama artık sadece korku değildi bu.
Bekleyişti.
“Bitti mi…?” diye fısıldadı Lara.
Atlas cevap vermedi.
Kapıya bakmaya devam ediyordu.
Gözlerini kısmıştı.
Dikkatle.
Sanki bir şeyin… geri gelmesini bekliyordu.
Bir anda…
kapı kolu tekrar oynadı.
Ama bu sefer sertçe değil.
Yavaş.
Neredeyse nazikçe.
Sanki içeridekine…
kapıyı açmasını söylüyordu.
Lara geri çekildi.
“Bu… normal değil…”
Atlas sessizce başını salladı.
“Hiçbir şey normal değil.”
Kapı bir kez daha hareket etti.
Sonra…
sessizlik.
Tam sessizlik.
Lara nefesini tuttu.
Atlas fısıldadı:
“Geri sayım başladı.”
İlk Karar
“Ne yapacağız?” dedi Lara.
Atlas ona döndü.
“Üç seçeneğimiz var.”
Lara dikkat kesildi.
“Dinliyorum.”
Atlas:
“Ya burada kalırız… ve ne olduğunu bekleriz.”
Kısa bir duraksama.
“Ya da…”
Lara gözlerini ona dikti.
“Ya da?”
Atlas:
“Kapıyı açarız.”
Lara hemen başını salladı.
“Hayır.”
Ama Atlas devam etti:
“Ya da hiçbir şey yapmadan kalırız… ve sistem bizim yerimize karar verir.”
Bu cümle…
Lara’yı düşündürdü.
“‘Sistem’ dediğin şey ne?”
Atlas gözlerini kapıya dikti.
“Bu okul.”
Gerçek Başlıyor
O anda…
koridorun ışıkları yandı.
Ama bu bir rahatlama değildi.
Tam tersine.
Çünkü ışıklar yanınca…
her şey daha net görünüyordu.
Kapı.
Kapı kolu.
Kapının altındaki boşluk.
Ve…
o boşluktan yansıyan ışık.
Lara yavaşça kapıya yaklaştı.
Atlas onu durdurmadı.
Ama gözleriyle izledi.
Lara kapıya yaklaştı.
Elini kaldırdı.
Durdu.
Kalbi deli gibi atıyordu.
Ama geri çekilmedi.
Kapıya dokundu.
Soğuktu.
Ama bu sefer…
farklı bir his vardı.
Sanki kapı…
onu hissediyordu.
Kapı bir anda içe doğru hareket etti.
Lara irkildi.
Ama kaçmadı.
Kapı yavaşça açıldı.
Gördükleri
Kapının arkasında…
hiç kimse yoktu.
Boş koridor.
Sessiz.
Hareketsiz.
Ama…
bir şey vardı.
Lara hemen fark etti.
Zeminde bir şey vardı.
Bir çizgi.
İnce.
Ama yeni.
Sanki biri…
sürüklenmiş gibi.
Atlas sessizce konuştu:
“Geri dönmüş.”
Lara ona baktı.
“Kim?”
Atlas’ın cevabı kısa oldu:
“Kurala uymayan biri.”
Son
Lara o an şunu anladı:
Bu okulda sadece kapılar kapanmıyordu.
İnsanlar da… kayboluyordu.
Ve en korkutucu şey…
bunun neden olduğunu kimsenin bilmiyor olmasıydı.
Atlas kapıya baktı.
Ve ilk defa çok net konuştu:
“Şimdi gerçekten başlıyoruz.”