📖 SON ÇIKIŞ KAPISI
BÖLÜM 4 — SINIFIN DIŞI
Karanlık sınıfın içinde birkaç saniye boyunca kimse konuşmadı; çünkü ışıkların tamamen sönmesiyle birlikte ortamda oluşan sessizlik artık normal bir sessizlik değildi. Bu, insanların nefes almayı bile dikkatli yaptığı, en ufak bir sesin bile bir şeyleri tetikleyebileceği türden, ağır ve baskıcı bir sessizlikti ve Lara, karanlığın içinde gözleri hiçbir şey seçemese de Atlas’ın yanında olduğunu hissedebiliyordu.
Ama bu bile onu rahatlatmaya yetmiyordu.
Çünkü kapının dışından gelen o ses…
hâlâ devam ediyordu.
Ayak sesleri.
Ama artık daha netti.
Daha yakın.
Ve daha rahatsız edici.
Lara, fısıltıyla konuştu:
“Kapının dışında biri var…”
Atlas hemen cevap verdi:
“Evet.”
Lara’nın kalbi hızlandı.
“Ne yapıyor?”
Atlas kısa bir süre sessiz kaldı.
Sonra:
“Arıyor.”
Lara kaşlarını çattı.
“Ne arıyor?”
Atlas gözlerini kapıya dikti.
“İçeri girmeyi.”
Kapı
Kapı kolu yavaşça aşağı indi.
Ama kapı açılmadı.
Sadece… test ediliyordu.
Birisi ya da bir şey…
içeri girmek için kapıyı yokluyordu.
Lara nefesini tuttu.
Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki, kendi kalp atışını kulaklarında duyabiliyordu.
“Kapıyı açmayacak değil mi?” diye fısıldadı.
Atlas cevap vermedi.
Kapı tekrar sallandı.
Bu sefer daha sert.
GÜM.
Lara bir adım geri gitti.
“Atlas…”
Atlas yavaşça başını çevirdi.
Ve ilk defa…
onun da gözlerinde bir endişe vardı.
“Geri çekil,” dedi.
Lara hemen geriye doğru ilerledi.
Ama kapı…
bir kez daha sallandı.
İlk Hata
Birden…
kapının altından ince bir ışık sızdı.
Ama bu ışık…
normal değildi.
Titrek değildi.
Sabitti.
Ve çok netti.
Lara dondu.
“Bu ışık…”
Atlas hemen konuştu:
“Hayır.”
Ama çok geçti.
Lara kapıya doğru bir adım attı.
Atlas hızlıca onun kolunu tuttu.
“DUR.”
Ama Lara artık geri çekilemiyordu.
“Orada biri var!”
Atlas sertleşti.
“Bunu yapma.”
Ama Lara kararlıydı.
Kapıya yaklaştı.
Gerçek
Lara kapıya yaklaştığında…
nefesi kesildi.
Çünkü kapının diğer tarafında…
birinin gölgesini gördü.
Ama bu gölge…
normal değildi.
Çok uzun.
Çok eğri.
Ve… hareketsiz.
“Geri çekil,” dedi Atlas bu sefer daha sert.
Ama Lara donmuştu.
“Atlas… biri var…”
Atlas hızlıca Lara’nın önüne geçti.
“Bu birileri değil.”
Lara gözlerini ondan ayıramadı.
“Peki ne?”
Atlas cevap verdi.
Ama bu cevap…
Lara’nın dünyasını sarstı:
“Bir hata.”
Kapının Ardındaki
Kapı bir anda sarsıldı.
Bu sefer çok daha sert.
Lara irkildi.
Kapı neredeyse yerinden çıkacak gibiydi.
GÜM!
Bir daha.
GÜM!
Lara geri sıçradı.
“Kapı kırılacak!”
Atlas gözlerini kapıdan ayırmadı.
Ve çok düşük bir sesle:
“İşte bu yüzden… kural var.”
Son
Kapı tekrar sallandı.
Ama bu sefer…
durdu.
Bir sessizlik oldu.
Lara nefesini tuttu.
Kapının arkasındaki şey…
artık hareket etmiyordu.
Ama bu, tehlikenin bittiği anlamına gelmiyordu.
Aksine…
başladığı anlamına geliyordu.
Atlas yavaşça Lara’ya baktı.
Ve ilk kez…
yumuşak bir sesle konuştu:
“Buradan sağ çıkarsak… sana her şeyi anlatacağım.”
Lara yutkundu.
“Ya çıkamazsak?”
Atlas’ın cevabı çok kısa oldu:
“Çıkacağız.”