Oda sessizdi.
Annemin söyledikleri hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu.
“Gülden gibi bir kızı bir daha bulamazsın.”
Haklıydı.
Belki de gerçekten bulamazdım.
Ama tam da bu yüzden…
Onu kendime bağlamamalıydım.
Gözlerimi kapattım.
Bir an Gülden’i hayal ettim.
Beyaz gelinliğiyle bana doğru yürüdüğünü…
Sonra hayal değişti.
Bir anda elinde bastonum vardı.
Yavaş yürüyebilmem için koluma giriyordu.
Yüzüme bakarken gülümsüyordu.
Ama ben…
O gülümsemenin arkasındaki yorgunluğu görüyordum.
Ya bir gün benden dolayı uykusuz kalırsa?
Ya geceleri ağrılarımdan dolayı uyuyamazsam?
Ya beni hastaneye yetiştirmek zorunda kalırsa?
Ya bir gün aynaya bakıp…
“Ben nasıl bir hayat yaşıyorum?” diye düşünürse?
İçim sıkıştı.
Hayır…
Bunu ona yaşatamazdım.
Çünkü ben onu seviyordum.
İnsan sevdiğine yük olmazdı.
Sevdiğinin omuzlarına kendi acılarını bırakmazdı.
Belki bugün bana “Geliyorum.” diyordu.
Belki bugün hiçbir şeyi umursamıyordu.
Ama yıllar sonra?
Ben değişmeyecektim.
Bir bacağım geri gelmeyecekti.
Yüzümdeki yara izi silinmeyecekti.
Ben her sabah aynı eksiklikle uyanacaktım.
Ve o…
Her sabah beni öyle görecekti.
Derin bir nefes aldım.
Kalbim “Kal.” diyordu.
Aklım ise “Git.” diye bağırıyordu.
Kalbimi susturmayı seçtim.
Kendi kendime fısıldadım.
— Affet beni Gülden… Seni benden nefret ettireceğim. Çünkü beni sevmen… Hayatındaki en büyük pişmanlığın olmasın istiyorum.
Gözlerimi kapattım.
Kararımı vermiştim.
Ne olursa olsun…
Gülden benden ayrılacaktı.
İster beni affetsin…
İster ömrü boyunca nefret etsin…
Ama bir gün arkasına dönüp baktığında, “İyi ki gitmiş.” diyebilsin istiyordum.