Yağmurlu bir günde okuldaydım. Din Kültürü dersinden çıkıp, Suriyeli arkadaşım Acer’in yanına gittim. Yerinden kalkmayınca sınıfın kapısına yöneldim. 40 dakikalık öğle teneffüsündeydik. Sadece birkaç hafta önce tanışıp aşık olduğum çocuk hakkında öğrendiğim bilgilere dayanarak şu an kantinde olması gerekiyordu. Tekrar Acer’in yanına gittim, kantine inmek istediğimi söyledim. O ise yine o çocuk için yaptığım düşüncesiyle beni reddetti. İçimden bir his gitmemi söylüyordu. Öyle de yapacaktım.
Hava sağanak yağışlıydı, birkaç dakika önce şiddeti de artmıştı.Kantin katına indim. Yemekhaneye, kantin sırasındakilerine baktım, yoktu. Hatta yasak olduğu halde beden eğitimi odasına bile girdim. Hiçbir yerde yoktu. Son olarak dışarı bakmaya karar verdim. Normalde hava şartları nedeniyle kapıları kapatırlardı. Bu sefer açıktı. Sanırım şanslı günümdeyim. Dışarıda da bulamayınca hayal kırıklığı ile Acer’in yanına gidecektim.
Şu ana kadar ki takiplerimde hep sağ merdiveni kullanmıştı. Üstüm sırılsıklam olmuştu, saçlarım duştan çıkmışım gibi aşırı ıslaktı. Formamla bakışırken birinin çarpmasıyla irkildim. Yanında arkadaşı ile elinde bir hamburgerle aşağı iniyordu. Arkadaşı bir şeyler anlatırken ben arkamı dönmüş ona bakıyordum, o da bana. Gözlerinde: pişmanlık, çaresizlik ve acıma vardı. Sırılsıklam olduğum için bana acıyordu. Muhtemelen onun için dışarı çıktığımı anlamıştı. Ayrıca beni istemeden şaşırttığı için pişmanlık duyuyordu. Bir şeyler yapmak istiyordu, bana yardım etmek, belki şaçımı kurutmak ama elinden bana bakmak dışında bir şey gelmiyordu. Bana bakarak bu duygularını ifade etmek istiyormuş gibi. En az 7-8 saniye süren bakışmamızda önüne döndüğünde ben de önüme döndüm. Biriyle ilk defa bu kadar uzun bakışıyordum.
Sınıfta Acer’e bunu anlatmayacaktım. Nedensizce bilmesini istemiyordum. Berra’nın sınıfına gittim. Olayı anlatacağım şekilde zihnimde özetlemeye çalışıyordum. Kapının önünde durduğumda onu sıraları üst üste dizip üstünde tepinirken gördüm. Daha az önce aşağı inerken şimdi nasıl sınıfta bu duruma gelmişlerdi? Aklım almıyordu.
Berra beni görüp yanıma geldiğinde onlara bakıp bi iç çekti. Bıkmış gibiydi. Nöbetçi öğretmen geliyor mu diye bakındım, matematik öğretmenim buraya geliyordu. Geldiğinde tekrar onlara baktım. Matematik öğretmenim ve Berra yanımda onları izliyorduk ve ruhları duymuyordu. Benimkinin üstünün açıldığını gördüm. Hocama baktım, o da harekete geçmişti. Çocukta üstünü düzeltirken bizi farketmişti. Orada hem öğretmenime hem de bana çok kötü rezil oldu. Tabi ben bunu dert etmeyecek, sanki hiç yaşanmamış gibi davranacaktım