IŞILTI
"Neden gittin?" diye sordu bana.Hiç birşey diyemedim.Beni nazikçe itti ve bana dolu gözlerle baktı.Yüzünde hüzün ve özlem vardı."Işıltı, lütfen cevap ver." kendimi toparladım ve galiba artık cevap vermem gerekiyordu."Evren sende biliyorsun.Ailem size düşmanken ben o küçük yaşta nasıl yanınızda kalabilirim?" dedim."Işıltı en azından veda etseydiniz çok zor birşey değil." O an hiç birşey diyemedim.Sadece baktım ama fark ettiğim birşey vardı.Artık gözlerine baktığım zaman öfkeli olduğunu görüyordum.Acaba beni öldürmeye mi gelmişti? Nasıl olsa o bir katil.
"Evren çok özür dilerim.Ben beş yaşındaydım hiç birşey bilmiyordum." Bunu dedikten sonra içimi garip bir duygu kapladı fakat bu duygunun ismi yoktu."Hiç özür diledi Işıltı.Buraya seni merak ettiğim için geldim merak etme gidiyorum şimdi." Evren tam kapıyı açıp gidecekken "Dur gitme lütfen nolur."dedim bir anda.Arkasını döndü ve dudakları dudaklarımı buldu.Kısa bir süre sonra gözlerimin içine baktı."Işıltı seni çok seviyorum."dedi ve kapı çaldı.İçeri iş arkadaşım Meryem girdi."Ne oluyor burda?" dedi Meryem şaşkın bir ifadeyle. Meryem sanki başka zaman mı yoktu? Sıçtın ortama.Evren hızlıca odadan çıktı ve bende öylece kalakaldım.Meryem,
Evren'in arkasından bakıyordu."Ne oldu az önce?" Meryem illa öğrenecek misin? Camdan bahçeye baktım hala oradaydı.Koşar adımlarla bahçeye indim.Evren bir kadın ile konuşuyordu."Evren!" dedim ama dikkatini o kadına verdiği için beni duymamıştı
